هواداران پوریا پور سرخ

pursorkh-actor — Wed, 13 Feb 2008 21:39:18 GMT

"بسم الله الرحمن االرحیم"

سلام به همه ی دوستان عزیز :

عید نوروز رو به همه ی شما و آقای پورسرخ تبریک می گم.امیدوارم سالی سرشار از موفقیت در پیش داشته باشید .این آخرین آپ من

توی این وبلاگه.قبل از هر چیز می خواستم از مروارید جون تشکر کنم که برای راه اندازی این وبلاگ به من خیلی خیلی کمک

کردند .مروارید عزیزم همیشه ازت ممنونم

و بعد هم می می خوام از تک تک شما عزیزانی که منو همراهی کردید تشکر کنم. واقعا ممنونم که وقتتون رو می گذاشتید داستان های منو می

خوندید و من همیشه شرمنده شما عزیزان بودم بخاطر دیر آپ کردنم.از مینوی عزیز هم تشکر می کنم که توی این قسمتهای آخر داستان به

من خیلی کمک کردند .

خب این آخرین آپ منه دیگه از همه ی انتقاداتی که توی این مدت کردید واقعا ممنونم و بدونید که سعی کردم تک تکشو توی داستان تاثیر

بدم .بخاطر اون همه غلط املایی ای هم که توی این مدت داشتم منو ببخشید همش بخاطر تند تند تایپ کردن بود.راستی من بالاخره اولین

رمان زندگیم رو خوندم.که اسمش دالان بهشت بود نوشته نازی صفوی ، البته فکر می کنم بیشتر شما خونده باشیدش چون مال سال 78 بود .ولی

واقعا خیلی خیلی قشنگ بود .من که خیلی دوست داشتم.ولی یک چیز رو فهمیدم،اینکه اصلا جنبه رمان خوندن ندارم .چون من هر صفحه

ای اش را به هزار جور مختلف توی ذهنم بازسازی کردم و هزار جور دیگه فکر کردم برای پایانش .و بالاخره تصمیم گرفتم تا بعد از کنکورم

دیگه سراغ رمان نرم.

خوب دلم نمی یاد حرف هامو تموم کنم ولی فکر کنم شما دیگه خسته شده باشید.بازم از همه ی شما ممنونم و امیدوارم

از این قسمت داستان خوشتون بیاد.(راستی اسم یک قطعه ویالن رو توی داستانم نوشتم اگه اشتباه هست به بزرگی خودتون ببخشید چون بنده حقیر هیچ چیزی در مورد موسیقی نمی دونم. ).از تون خواهش می کنم بعد از خوندن این قسمت داستان هر چقدر که دوست

دارید.حتی شده یک خط از این داستان انتقاد کنید .باور کنید ناراحتم که نمی کنید هیچ برعکس خیلی خیلی خوشحالمم می کنید .اهر چیز

از داستان که فکر می کنید اشتباه بود .غیر واقعی بود یا هر جور دیگه بهم بگید . امیدوارم برای همیشه هوادار آقای پورسرخ باشیم و همیشه آقای پورسرخ ،هواداراشون و تک تک اطرافیا نمون رو دعا کنیم.متاسفانه از حال مادر مهناز جان بی خبرم ولی امیدوارم حالشون هر چه سریعتر خوب بشه .التماس دعا

قسمت آخر داستان:

ساعت حدود 2-3 نصفه شب بود.سرم رو روی پاهای باران گذاشته بودم و هرز گاهی چند کلمه ای باهاش حرف می زدم..پلک هام سنگین شده بودند .کم کم روی پاهای باران خوابم برد.چشم هامو که باز کردم هوا روشن شده بود.نگاهی به ساعت انداختم حدودا 7 بود.متوجه ی صدای باران شدم که برای صبحانه صدام میزدملحفه ای رو که باران روم انداخته بود کنار زدمو از روی مبل بلند شدم .

با باران سرمیز نشسته بودیم.همه جا آروم بود به طوریکه تنها صدای قاشق چی فنجون من شنیده می شد.مدام به برگشت پوریا فکر می کردم .

با صدای باز شدن در اتاق حمید سرم رو آروردم بالا .وارد آشپزخونه شد، برای خودش چایی ای ریخت و کنار میز ایستاد.باران که زیر چشمی حمید رو نگاه می کرد گفت:بی خود اینقدر نگرانی .اگه پوریا خونه مهران باشه گشتن تو که فایده ای نداره.خودش امروز فردا می آد .بچه که نیست ..

به باران خیره شده بود، مکثی کرد و گفت:بچه تر از اون چیزیه که فکرشو بکنی.

راست می گفت پوریا واقعا یک بچه بود که شاید همه فکر می کردند که بزرگ شده.

حمید فنجون چایی رو.گذاشت روی میز و آروم.گفت:اگه از این مهران آدرسی شماره ای .نمی دونم.....

حرفشو نیمه تمام گذاشت و با نگرانی آشپزخونه رو ترک کرد. . باران لقمه ای رو که توی این مدت گرفته بود برداشت و رفت دنبال حمید .مدام جمله ی آخر حمید توی ذهنم تکرار می شد .توی این فکر بودم که اگه آدرس یا شماره ای داشتم به حمید می دادم یا نه .چند دقیقه ای توی این افکار بودم.بالا خره از روی صندلی بلند شدم. یک جورایی از این که نداشتم خیالم راحت بود

.روی تخت نشسته بودم و ویالن قدیمی ام رو روی پاهام گذاشته بودم.همون ویالنی بود که مال بابا بود.سعی می کردم با فکر کردن به بابا استرس برگشتن پوریارا از خودم دور کنم دلم می خواست بابا اونجا بود،قطعا یک کاری می کرد.حداقل نمی گذاشت پوریا با من کاری داشته باشه چون ُپوریا از بابا خیلی حرف شنوی داشت .

مدام افکارم به سمت اتفات این مدت کشیده می شد. حساسیت های پوریا،روزی که معین ازم خواستگاری کردو... .دلم یک جورایی برای معین تنگ شده بود ،. یاد یکی از روز هایی افتادم که پوریا بعد از کلاس ویالن آمد دنبالم.هنوز از اعتیاد پوریا خبر نداشتم.پوریا جلوی در یک خونه ایستاد و چند دقیقه ای منو توی ماشین تنها گذاشت.یکدفعه یادم افتاد جای اولی که مهران رو دیده بودم همون جا بود.حسابی هول کرده بودم.دستهام یخ کرده بود..ویالن رو از روی پام برداشتم .کنار اتاق گذاشتمش و دوبا ره روی تخت دراز کشیدم.دلم می خواست آدرس اون خونه رو به یاد نمی آوردم ولی متاسفانه یا خوشبختانه آدرس اون خونه به طور کامل توی ذهنم نقش بسته بود.ملحفه رو کشیدم روی صورتم و سعی کردم به چیز های دیگه فکر کنم ولی امکان نداشت.

۳-۴روزی می شد که خبری از پوریا نداشتیم.دیگه خودم هم برای پوریا نگران شده بودم اگر باران حرز گاهی از روی خوش باوری فکر می کرد که خطری پوریا رو تهدید نمی کنه .منی که دست مهران برام رو شده بود و بهتر از هر کس دیگه ای میشناختمش نمی تونستم همچین فکری بکنم.

توی سالن رو به روی حمید نشسته بودم..شب پنجمی بود که از پوریا خبری نداشتیم .یک جورایی ترسم از برگشت پوریا کم شده بود .شاید دلتنگی ای که نسبت بهش داشتم باعث شده بود همچین حسی پیدا کنم.

باصدای حمید به خود آمدم .سرم رو آوردم بالا .حمید گفت :حواست کجاست؟ گوشیت.

صدای زنگ گوشیم از توی اتاقم می اومد.از روی مبل بلند شدمو رفتم توی اتاقم. شماره برام آشنا نبود.

معین بودکه ازخونشون باهام تماس می گرفت.

20-30 دقیقه ای با هاش حرف زدم.احساس می کردم واقعا دوستش دارم ولی....

۳ روز دیگه می خواست بره آلمان .مادرش قبول نکرده بود باهاش بره آلمان و خودشم یک جورایی از زندگی توی آلمان برای همیشه ،منصرف شده بود .ولی بازهم از من می خواست قبل از رفتنش جواب بدم.

خیلی سعی کردم براش توضیح بدم که من توی شرایط تصمیم گیری نیستم ولی اون اصرار داشت تا جواب منو بشنوه.

ازم خواست تا باز هم فکر کنم و جوابم رو بهش بگم.

چراغ اتاقم رو خاموش کره بودم و روی تخت خوابیده بودم. .توی اون مدت هرشب کنار باران می خوابیدم .خیلی دلم می خواست مامان بود تا در مورد معین با هاش حرف میزدم ،احساسی که نسبت بهش داشتم رو براش می گفتم ،ولی .....

چند بار خواستم همه چیز رو با باران در میون بگذارم ولی هم روم نمی شد و هم اینکه توی اون موقعیت واقعا کار احمقانه ای بود.

همون وقت باران در اتاق رو باز کرد و گفت :نمی آیی پیش من؟

درحالی که بغض گلوم رو گرفته بود گفتم:تو برو منم می آم.اشک هامو پاک کردم .بالش و ملحفه ام رو برداشتم و رفتم توی اتاق باران .

پشتش به من بود .احساس خوبی نداشتم.حس می کردم خیلی تنهام .فکر کردن به معین و جوابی که باید بهش می دادم عذابم می داد.تصمیم گرفتم در مورد معین با هاش حرف بزنم.آروم گفتم:باران بیداری ؟

حرفی نزد

نیم خیز بلند شدمو خواستم صورتشو ببینم که واقعا خوابه؟

سریع دستشو کشید روی گونه هاش .و اشک هاشو پاک کرد.

با تعجب گفتم:گریه می کنی؟

چی شده؟

با صدای خفه ای جواب داد : نه .بخواب تو

دستمو گذاشتم رو شونشو صورتشو کردم به طرف خودم.گفتم:چرا گریه می کنی ؟

گفت:ول کن ساحل .بگیر بخواب .

گفتم:خوب چرا به من نمی گی؟

باران حرفی نزد و.من هم دیگه حرفی نزدم.چون جواب سوالم رو می دونستم.

کامل دراز کشیدم روی تخت احساس عذاب وجدان می کردم.من آدرس رو داشتم ولی جرات دادنش رو نه.

دو روز دیگه هم گذشت ولی خبری از پوریا نشد . با صدای باران که می گفت :"پا شو دیگه.ظهر شد ساحل .پاشو یک چیزی بخور باید بریم ."چشمامو باز کردم.داشت روسری سرش می کرد.

دوباره آروم چشمامو گذاشتم روی هم .خیلی خسته بودم.باران آمد نزدیکم.دستمو گرفت و به زور از روی تخت بلندم کرد .

با صدای گرفته گفتم:چی کار می کنی ؟

گفت :یک ساعته دارم صدات می کنم .بلند شو دیگه.نشستم روی تخت .گفتم:کجا می خواهی بری؟گفت:خونه نیلوفر .دو روزه از بیمارستان مرخص شده .زشته من نرم .یک چیزی بخور و زود لباس بپوش .

گفتم:من برای چی ؟

گفت :مگه خودت نگفتی تنهات نگذارم .بلند شو دیگه .دیرم شد

.سر میز صبحانه نشسته بودم.خیلی خوابم می آمد .از طرفی حوصله بیرون رفتن رو نداشتم و از طرف دیگه مطمئن بودم که پوریا بر نمی گرده .

باران در اتاقش رو باز کرد و آمد بیرون .گفت :تو هنوز داری صبحانه می خوری ؟زود باش با مریم قرار گذاشتم.

گفتم:خودت برو .من نمی آم .

با تعجب برگشت به چشمام زل زدو پرسید:تو خونه تنها می مونی ؟

آروم گفتم :آره .

گفت :ساحل پاشو بریم دوباره .....

از روی صندلی بلند شدمو گفتم: نمی آد.

گفت:بیا بریم بعد حمید به من یک چیزی می گه.

گفتم :حوصله ندارم .برو خودت و رفتم توی اتاقم.

آمد داخل اتاقم.در کمد لباس هامو باز کرد .مانتوم رو بیرون آورد و آمد نزدیکم.گفت:ساحل بیا بپوش .گفتم:باران برو حوصله ندارم .سرم درد می کنه.

گفت:ساحل بیا بپوش. با کی لجبازی می کنی؟

آروم زدمش کنار و لی آمد طرفم و خواست دستمو به زور بکنه توی آستین مانتو.دستمو کشیم.بغض گلوم رو گرفته بود.گفت :ساحل چی کار می کنی؟بچه شدی؟ و دوباره سعی کرد لباس رو بپوشاندم.مانتو رو از دستش کشیدم و از عقب بی اختیار افتادم روی تخت ...باران .زل زده بود به من.گوشه ی مانتو رو ول کرد و نشست روی تخت کنارم و من رو محکم در بغلش گرفت.دستاشو گرفته بودم توی دستام.گرمای دستاش منو یاد مامان می انداخت..گریم گرفته بود.باران رو محکم توی بغلم گرفته بودم .آروم نزدیک گوشم گفت:چرا خودت رو اذیت می کنی ؟من برای خودت می گم...

در حالیکه گریه می کردم گفتم:دیگه نمی آمد...نمی آد به خدا......و سرم رو آروم روی سینه اش گذاشتم.

بالاخره باران راضی شد که تنها بره خونه نیلوفر.

احساس دلتنگی ای که نسبت به پوریا داشتم منو به طرفه اتاقش کشوند. رفتم داخل اتاق پوریا .خیلی بهم ریخته بود .توی اون ۷-۸روز حمید چند بار اتاق رو زیر و رو کرده بود تا شاید چیزی پیدا کنه.

نشستم روی تخت .دستکش ها ی بوکس روی تخت افتاده بود .به دیوار تکیه داده بودم .دستکش هارو آروم دستم کردم .

بغض سنگینی گلوم رو گرفته بود.تا 4-5 ماه پیش پوریا بیشتر اوقاتش رو یا توی خونه بوکس تمرین می کرد یا توی باشگاه.ولی دیگه حتی سراغ کیسه بکسش هم نمی رفت. تا اون موقع قطعا مسابقات برگزار شده بود .و.....

20 دقیقه ای از رفتن باران گذشته بود .روی تخت اتاقم خوابیده بودم.با صدای زنگ تلفن از خواب پریدم.از روی تخت بلند شدم ولی تلفن رفت روی پیغام گیر .در اتاقمو باز کردم.باران بود .گفت:ساحل .کجایی؟دوباره خوابت برد ؟من یکم دیرتر می آم .خودت یک چیزی درست کن. .حمید دیشب شام هم نخورد .گناه داره.یادت نره ها....

رفتم نزدیک تلفن که با صدای باز شدن در برگشتم.

پوریا کنار در اتاقش ایستاده بود.از ترس خشکم زده بود .خیلی تعجب کرده بود .فکر نمی کرد من توی خونه تنها مونده باشم .پاهام می لرزید صدای نفس نفس زدن هام توی گوشم می پیچید .احساس می کردم دیگه هیچ صدایی رو نمی شنوم.با عجله دویدم طرفه اتاق خودم و خواستم درو ببندم ولی پوریا سریع خودشو رساند به در اتاق ومانع شد .

هر چقدر سعی می کردم نمی تونستم درو ببندم .پوریا خیلی محکم هل می داد .به هق هق افتاده بودم.با تمام قدرت درو فشار می دادم ولی پوریا خیلی محکم تر هل می داد و داد می زد که برم کنار.

بالاخره پوریا درو اینقدر محکم هل داد که پرت شدم وسط اتاق .

نفس نفس می زد و به من خیره شده بود.

.عقب عقب رفتم به سمت دیوار .

سریع آمد نزدیکم و گفت :دفتر چه ی من کجاست ؟

سعی کردم خودمو کنترل کنم .درحالی که به دیوار چسبیده بودم و از ترس می لرزیدم گفتم :چی؟

داد زد :دفترچه حسابم رو می گم.

گفتم:دست من..

گفت:تو کشوی میزم بوده .الان نیست .محکم داد زد :کجاست ؟

خیلی ترسیده بودم.قطعا کارحمید بود .

گفتم:من ..بر..نمی دونم ....به خدا ..

آشفته بود از حالت هاش فهمیدم که دوباره مواد مصرف نکرده و اونجوری بهم ریخته.

دستشو برد بالا و گفت: ساحل به قرآن میزنم ها .

دستشو کشید روی صورتش داشت و یکدفعه داد زد:بدش به من اون لعنتی رو.ساحل ندی کاری می کنم....

دیگه نتونستم خودمو کنرل کنم، با عصبانیت رفتم طرفه کشوی میزم وگفتم :باشه .الان بهت می دمش .

گوشیم رو از کشو آوردم بیرون و شماره حمید رو گرفتم .

داد زد:چه غلطی می کنی ؟. حرفی نزدم .گوشی رو از دستم کشید و سریع قطع کرد .

رفتم طرفش دیگه تحمل تهدید هاش رو نداشتم.واقعا خستم کرده بود .با عصبانیت و داد زدمو گفتم:چیه ؟می ترسی ؟از چی می ترسی؟هان از چی می ترسی ؟یک هفته است خواب و خوراک رو از حمید گرفتی .بگذار بیاد ببینه .ببینه تو لیاقت دلسوزی نداری .پوریا تو لیاقت هیچی رو نداری .هیچی

.عصبانیت از چهرش می بارید .نتونست خودشو کنترل کنه و محکم زد توی دهانم.بی اختیار دستمو بردم طرفه صورتم.بغض گلوم رو گرفته بود.و تعجب کرده بودم.از این که چقدر زود کتک خوردن از پوریا برام عادی شده بود .و پوریا چقدر راحت به خودش اجازه می داد ...

نشست روی تخت .رنگ صورتش سرخ شده بود..نگاهشو دوخته بود به صورت من..اشک توی چشماش حلقه زده بود.

برای یکی دو دقیقه هیچ کدوم حرفی نزدیم .روی صندلی نشسته بودم نگاهمو انداخته بودم روی زمین و لب هامو گاز می گرفتم و سعی می کردم که گریم نیفته.

نفس عمیقی کشید گوشیش رو از تو جیبش در آورد و گذاشت کنار گوشش.بعد از چند لحظه شروع به حرف زدن کرد :

الو.........گوشی رو بده شبنم ....بده می شناسه......تو بده با هاش کار دارم.....

سرم رو بالا آوردم و نگاهش کردم.برای چند ثانیه به چشمای من خیره شده بود ولی این بار اون سرش رو زیر انداخت.و دوباره شروع به حرف زدن کرد:

الو شبنم......گوش کن.....داد نزن ......خوب الان ندارم ....می دم بهت ......مهران برگرده بهت میدم.......نداشت ....مهران اونشب نداشت...نداشتیم به خدا......داشتیم که...گوش ...کن ....داشتیم که بهت می دادیم .......تو....یک لحظه گوش کن.......درست حرف بزن....تو بگذار ...من..

از روی تخت بلند شدو با عصبانیت داد زد :خفه شو ......حرف دهنت رو بفهم ....آره....مهران می شناختت که بهت نداد .....حقت بود.........منم بودم...بهت ....خفه شو آشغال لجن... و گوشی رو با اعصبانیت قطع کرد .زل زده بودم بهش .از اعصبانیت داشت سکته می کرد.(چند شب قبل شبنم از مهران مواد خواسته بود ولی مهران در حالی که داشت به شبنم نداده بود و برای همین اونروز شبنم حاضر نبود به پوریا مواد بده.)

با عجله در اتاق رو باز کرد و رفت طرفه دستشویی .حالش بهم خورد .پشت در دستشویی ایستاده بودم و نمی دونستم چی کار کنم.دیگه مغزم کار نمی کرد.۳-۲ دقیقه ای گذشت ولی پوریا بیرون نیومد .نزدیک در شدم و،آروم در زدمو گفتم:پوریا . حالت خوبه؟ همون وقت در دستشویی رو باز کرد .یکی دو قدمی رفتم عقب

رنگ صورتش مثل گچ شده بود .نشست روی زمین و به دیوار تکیه داد .نفس نفس می زد و آشفته بود. کنارش نشستم.گیج شده بودم و نمی دونستم چی کار کنم.بعد از چند لحظه نتونستم طاقت بیارم گفتم:خوبی؟

سرش رو آورد بالا و به دیوار تکیه داد .تحمل دیدنش توی اون وضعیت رو نداشتم.آروم زیر لب یک چیزایی می گفت.صورتمو بردم نزدیکش و گفتم:چی ؟

آروم گفت:تو رو به ارواح خاک مامان .تو رو خدا بدهش اونو ...

بی اختیار اشک از چشمام جاری شد .به سختی گفتم:به خدا دست من نیست...

پاهاشو می کشید روی زمین .دوباره گفت:ساحل خواهش می کنم...بدش به من اونو...ساحل نزنم....

دیگه نتونستم تحمل کنم از کنارش بلند شدم.. تلفن رو برداشتم تا زنگ بزنم حمید ولی به سختی از روی زمین بلند شد و رفت طرفه در سالن .گوشی رو قطع کردمو و رفتم طرفش.در سالن رو باز کرد .گرفتمش و گفتم:کجا می ری با این حالت ؟

.دستمو کنار زد و کفشاشو پوشید .

از ایوان رفت پائین .سرش گیج می رفت نمی تونست درست راه بره...

گفتم:حالت بده نمی فهمی

گفت:ساحل ولم کن

گفتم :نمی گذارم بری ..با این حالت....رانندگی ..چه جوری..؟

کنارم زد .دوباره گرفتمش ولی باز هم زدم کنار

با دو دست گرفتمش و گفتم:نمی تونی رانندگی کنی .

ولی این بار با عصبانیت برگشت کنارم زد و گفت: خفه شو.و از خونه خارج شد و درو محکم زد بهم.

با عجله رفتم توی سالن گوشی رو برداشتمو شماره ی حمید رو گرفتم.۲-۳ تا زنگ خورد تا برداشت نفس نفس میزدم .گفتم:حمید برو اینجا که بهت میگم.و آدرس خونه یی رو که اونروز پوریا رفت داخلش رو بهش دادم.

حمید با تعجب پرسید:آدرس کجاست؟

گفتم:پوریا اینجا بود.حالش بده.خیلی خیلی.برو اینجا دنبالش .

گفت:آدرس کجاست؟

گفتم:نمی دونم.شاید خونه مهران .تو رو خدا برو دنبالش حالش خیلی بد بود ....

۳-۴ساعتی از رفتن پوریا گذشته بود..حمید هیچ خبری به ما نداده بود .هر چقدر به گوشیش زنگ می زدم جواب نمی داد .روی مبل نشسته بودم .و مدام شماره ی حمید رو می گرفتم .با صدای باز شدن در خونه سریع از روی مبل بلند شدمو رفتم در سالن رو باز کردم .باران بود .همون وقت تلفن زنگ زد .دویدم طرفه تلفن . خودحمید بود .صداشو درست نمی شنیدم.خیلی سرو صدا می اومد .گفتم:حمید نمی شنوم چی شده ؟پیداش کردی؟.گفت:آره گوشی رو بده باران..

گفتم:حالش خوبه؟

گفت:آره زود باش بده باران.

باران گوشی رو از دستم گرفت .زل زده بودم بهش .خیلی نگران بودم .از طرز حرف زدن حمید معلوم بود که یک اتفاقایی افتاده .

باران از عقب نشست روی مبل و باراحتی پرسید:برای چی؟کی؟

گفتم:چی شده ؟

ولی باران جوابمو نداد ..گفنت:کدوم ؟

کدوم....کدوم خیابون ...

به من اشاره کرد تا یک کاغذ قلم براش بیارم.سریع از توی اتاقم آوردمو دادم .دستش .شروع کرد به نوشتن آدرس ....

گفت:من بیام؟باشه .کجا..کجاست ...خوب .......خوب ......باشه ....می آرم...باشه ...باشه..کا..کاری نداری..؟

گوشی رو قطع کرد و رفت طرفه اتاق حمید .گفتم:چی شده ؟گفت:هیچی .

یک پاکت از کشوی. میز حمید برداشت و خواست بره بیرون گرفتمش و گفتم:چیری شده؟حالش خوبه؟

باران نگاهی به من انداخت و گفت :آره..آره خوبه..

و رفت طرفه سالن .

گفتم:پس چرا نمی گی چی شده ؟

گفت:هیچی .گرفتنش .

با تعجب پرسیدم:پوریا رو ؟

گفت:آره .اگه می آیی زود حاضر شو .

اونشب به پوریا اجازه خروج از پاسگاه رو ندادند و برای باز جویی بازداشتش کردند.پوریا متهم به همکاری با باند قاچاق دختران و همچنین پخش مواد بود. بود.همون روز ،صبح پلیس مهران رو دستگیر کرده بود و خونه مهران تحت نظر پلیس بودپوریا بعد از خارج شدن از خونه یک راست به سمت خونه مهران رفته بود و اونجا دستگیر شده بود.

اونشب حدودا ساعت ۹ بود که خونه رسیدیم.در سالن رو که باز کردم صدای زنگ گوشیم از توی اتاقم می اومد.سریع کفشامو در آوردمو رفتم داخل اتاقم.معین بود .گوشی رو برداشتم.معین گفت:الو ...ساحل سلام

گفتم:سلام

-خوبی؟چرا جواب نمی دی؟؟

-نبرده بودمش.تو خوبی؟

-نمیدونم..... .ساحل چرا زنگ نزدی؟

حرفی نزدم.نمی دونستم چی بگم.

گفت: من فردا صبح پرواز دارم.فکر هاتو کردی؟

گفتم:معین..

گفت:ساحل نمی خوایی که به من....

نمی دونستم چی بگم.واقعا دوستش داشتم ولی می ترسیدم جواب مثبت بدم...سردرگم در افکارم بودم که گفت:

ساحل می خواهم خوب به حرفهام گوش کنی...ببین من توی این دوسال تو رو خیلی خوب شناختم..من .من تورو دوست دارم.دلم می خواهد زندگیم در کنار تو باشه می فهمی چی میگم؟.من قول می دم دو سال دیگه، بعد از برگشتنم با هم ازدواج کنیم .من مطمئنم که هر جای دنیا که باشم تو رو دوست دارم ولی بهم حق بده بدونم تو هم منتظر من ..دیگه ادامه نداد.

.احساس می کردم همه ی احساساتی رو که ازش حرف می زنه من هم نسبت به اون دارم.نمی دونم این احساس ها کم کم توی وجودم شکل گرفته بود یا نه ولی می دونستم که همیشه احساسم نسبت بهش متفاوت بوده و شاید خودم نمی خواستم باور کنم.

گفت:ساحل؟

گفتم:بله؟

گفت:منتظر من می مونی؟

نفس عمیقی کشیدمو آروم گفتم:آره.

روی صندلی های دادگاه نشستم .آخرین جلسه ی دادگاهه .دادگاه خیلی شلوغه .حمید طرف راستم و باران در طرف دیگم نشسته .با صدای بی تابی مادری که وارد دادگاه می شه و روی صندلی های پشت ما می شیننه .بر می گردم .اون مادر، یکی از ده ها و شایدم صد ها دختری هست که توسط این باند به خارج از کشور برده شده اند و الان هیچ اثری از اون ها نیست .اطرافم پر از دختر هایی هست که قربانی یک لحظه هوس مهران و امثال اون شدند .سرم رو می اندازم پائین .برای چند لحظه چشمامو می بندم ..خدا رو توی وجودم احساس می کنم.دستگیر شدن پوریا اون هم توی این موقعیت شاید بهترین پایانی هست که این ماجرا می تونه داشته باشه

چهره ی مامان ،بابا رو توی ذهنم تداعی می کنم .مطمئن ام اونها هم به اندازه ی من شایدم بیشتر خوشحال هستند .آروم چشمامو باز می کنم.حمید داره بلند می شه .سرم رو می آرم بالا .همه به احترام ورود قاضی ایستادند .از روی صندلی بلند می شم .

حالا دیگه سکوت همه ی فضای دادگاه رو در برگرفته .همه روی صندلی ها نشستند .انگار به کلی فراموش کرده بودم برای چی اینجا هستم .استرس وجودمو گرفته .نگاهی به باران می کنم که زیر لب دعا می خونه.سرم رو می اندازم پائین .قاضی شروع به صحبت کردن می کنه

الان قاضی داره جرم های مهران رو میخونه..نگاهی به اطرافم می اندازم .صورت دختری که کنار باران نشسته خیس اشک شده .بغض گلوم رو می گیره .دوباره یاد شبی می افتم که مهران می خواست داخل اتاقم بشه .سعی می کنم خودمو کنترل کنم .

دیگه کم کم داره نوبت به پوریا می رسه .مجازات سهیل ،مهران ،امید و بهرام خوانده شده .قاضی برای تک تک اونها اعدام رو حکم کرده. واقعا کمه.برای آدم کثیفی مثله مهران .اعدام هم کمه .نمی دونم اگه من جای قاضی بودم چه حکمی می دادم .جواب مادر هایی که تا آخر عمر لحظه به لحظه باید به این فکر کنند که دختر هاشون کجااند و چه بلایی سرشون آمده رو کی می خواهد بده؟

نمی دونم.اصلا نمیدونم.

ذجه های مادری که پشت سر من نشسته کم کم داره اشک من رو هم در می آره .

حمید با کمک وکیل پوریا توی جلسه های قبل دادگاه تونست اثبات کنه که پوریا جزو باند قاچاق دختران نبوده ولی نتونست ثابت کنه که پوریا توی پخش مواد نبوده یا حداقل پخش کننده اصلی نبوده.چون خود پوریا چند باری به مهران کمک کرده بود و براش مواد جابه جا کرده بود.و توی جلسات قبلی دادگاه بعضی از پخش کننده های جزئ بر علیه پوریا شهادت دادند که چند باری از پوریا مواد گرفتند .

قاضی داره مجازات پوریا رو می خونه.زیر لب یا علی می گم .نفسم توی سینه حبس شده .یک سال زندان و ۵۰ضربه شلاق .مجازاتی بود که قاضی برای پوریا در نظر گرفت .

اشک توی چشمام حلقه میزنه و چانه ام میلرزه.بغض گلوم رو سخت گرفته.

یک سال .به ظاهر کم هست ولی مطمئنا تحملش خیلی سخته .دیگه فضای دادگاه برام غیر قابل تحمل .به باران اشاره ای می کنم و از دادگاه خارج می شم .نزدیک آبسردکنی که کنار راهروی مقابل هست می رم.شیر رو باز می کنم و آبی بصورت م می زنم.نفس عمیقی میکشم.می دونم که باید خدا رو شکر کنم این ماجرا می تونست خیلی بد تر از این ها تموم بشه .

میرم سمت در دادگاه .دستگیره درو می کشمو درو باز می کنم .سرباز جلویی کنار مهران ایستاده و می خواهد اونو از دادگاه خارج کنه ولی زن ۴۰-۵۰ ساله ای که جلوی مهران ایستاده و گریه می کنه ،مانع می شه . داره گریه و التماس می کنه که مهران بهش بگه دخترش الان کجاست .دوباره بغض گلوم رو میگیره .نمی تونم التماس های اون مادرو تحمل کنم .از کنار سرباز می گذرم .روبروی سرباز آخری پوریا ایستاده .به دست هاش دستبند زدند .کنارش می ایستم .دیگه کنترل اشک هامو ندارم.پوریا به سختی سرش رو بالا می آره.اشک روی گونه هاش می ریزه .زل زده به چشمام.طاقت نمی آره .دوباره سرش رو زیر می اندازه از این که دیگه همه چیز رو راجع به مهران میدونه واقعا خوشحالم ...سرم رو بالا می آرم.بهم خیره شده.دست هامو میگیره توی دستش و توی چشمام نگاه می کنه .از چشماش معلومه که می خواهد چیزی بگه ولی نمی تونه.می دونم چی می خواهد بگه...سر باز جلویی بالاخره مهران رو از در می بره بیرون .سر باز ی که پشت پوریا ایستاده .آروم سر شانه پوریا میزنه و می گه :"برو جلو" آروم دست هاشو فشار میدم .لبخندی می زنم. و نگاهمو می اندازم روی زمین .

کنسرت مندلسون .....

اين صدای استاد احمدی هست که روی صندلی مقابل من نشسته.داور امسال استاد احمدیه.نگاهی به باران که روی صندلی نشسته می اندازم،لبخندی می زنه و آروم چشماشو به هم می زنه .ویالن رو بالا می برم و.......

"پایان داستان"

قلم تو تم من است.

قلم تو تم ماست.

به قلم سوگند،

به خون سیاهی که از حلقومش می چکد سوگند ،

به ضجه های دردی که از سینه اش می چکد سوگند ،

که تو تم مقدسم را نمی فروشم .

به دست زورش تسلیم نمی کنم

به کیسه زرش نمی بخشم

به سر انگشت تزویر نمی سپارمش .

دستم را قلم می کنم و قلمم را از دست نمی گذارم .

چشمهایم را کور می کنم ،

گوشهایم را کر می کنم ،

پاهایم را می شکنم ،

انگشتانم را بندبند می برم ،

سینه ام را می شکافم ،

فلبم را می کشم ،

حتی زبانم را می برم و لبم را می دوزم،

اما

قلمم را به بیگانه نمی دهم.

قلم تو تم من است .

امانت روح القدس من است .

ودیعه مریم پاک من است .

در وفای او اسیر قیصر نمی شوم ،

زر خرید یهود نمی شوم ،

بگذار بر قامت بلند و راستین و استوار قلمم بر صلیبم کشند.

به چهار میخم کوبند،

تا او که استوانه حیاتم بوده است صلیب مرگم گردد،

شاهد رسالتم گردد،

گواه شهادتم باشد،

تا خدا ببیند که به نامجوئی بر قلمم بالا نرفتم.

تا خلق بداند که به کامجوئی بر سفره گوشت حرامم توتمم ننشسته ام .

تا زور بداند،زر بداند و تزویر بداند که:

امانت خدا را فرعونیان نمی توان از من گرفت.

ودیعه عشق را قارونیان نمی توان از من خرید.

و یادگار رسالت را بلعمیان نمی توان از من ربود.

هر کسی را ،هر قبیله ای را توتمی ست .

توتم من ،توتم قبیله من قلم است.

قلم زبان خداست ،قلم امانت آدمست، قلم ودیعه عشق است .

هر کسی را توتمی است .

و قلم توتم ماست.

دکتر شریعتی

pursorkh-actor — Fri, 14 Dec 2007 19:08:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام به همگی:

از همه معذرت می خواهم که این آپ اینقدر دیر شد .جمعه تولد خدم بود که متاسفانه سرمای شدیدی خورده بودم و مینو جون زحمت کشیدند وبلاگ رو به جای من آپ کردند .ننا گفته نماند که مینو جون توی نوشتن این قسمت داستان هم به من کمکم کردند .از حمت های زیادشون تشکر می کنم .

قسمت هفدهم داستان:

حمید همونطور که رو مبل نشسته بود و چشماشو به دستهای من دوخته بود .باران گفت:ساحل چی شده چرا حرف نمی زنی؟ گفتم:حمید همش دروغه به خدا.پوریا ...پوریا..ک ..کوائین می کشه. حمید به خدا راست می گم...مشروب می خوره..من..اصلا.من.

واقعا نمی دونستم ازکجا شروع کنم.چی بگم همونطور اشک می ریختم و به چشمای حمید نگاه می کردم .ادامه دادم:" من ..اونشب اومدم به تو زنگ بزنم.باور کن پوریا کوکائین می کشه" . دلهره ی باور نکردن حمید باعث شده بود هول کنم و نتونم همه چیز رو برای حمید توضیح بدم .از طرفی اتفاقات این مدت اینقدر زیاد بود که توی مدت کمی که از چهره ی حمید معلوم بود چیزی به آخرش نمونده نمی شد همه چیز رو گفت . چند کلمه ای به حرف هام اضافه کردمو سعی کردم حمید بفهمونم که همه ی حرفهای پوریا دروغ بوده اما حمید از روی مبل بلند شد و با چهره ای که معلوم بود داره خیلی سعی می کنه تا اعصبانیتش رو کنترل کنه گفت:برو تو اتاقت . زل زده بودم به چشمای حمید .حمید حتی یک کلمه از حرفهای منو باور نکرده بود .خوب تقریبا طبیعی بود .طبیعی بود که حمید فکر کنه دارم کار خودمو لا پوشونی می کنم. سعی کردم باز هم حمید توضیح بدم ولی با حرف های من حمید هر لحظه اعصبانی تر می شد .گفتم:حمید به خدا من... حمید داد زد :گفتم برو تو اتاقت . صورت حمید از شدت اعصبانیت قرمز شده بود .احساس می کردم بدنش داره می لرزه .حمید بیشتر از من از دست خودش عصبی بود.خودشو سرزنش می کرد که اگر چه می دونم اصفهان مونده بود یا اعتماد به قول خودش بی جهت به من نکرده بود اون اتفاق ها هم نیوفتاده بود .و شاید با داد کشیدن سر من می خواست از عذاب وجدان خودش کم کنه و شایدم می خواست از جلوی چشماش دور بشم تا با دیدن من یاد ساده لوحی خودش نیفته. از جام جم نخوردمو سعی کردم برای حمید بیشتر توضیح بدم و قانئش کنم. اما حمید عصبانی منو گرفت و کشوندم طرفه اتاقم .در اتاق رو باز کرد و دادزد برو تو اتاقت . .دستشو زدم کنار و گفتم :چرا نمی فهمی به خدا پوریا کوکائین می کشه .مشروب می خوره.شب ها خونه نمی آد .داد زد سرم .د بس کن دیگه فکر کرده احمقم ....ساحل برو تو اتاقت دیگه تحمل دیدنت رو ندارم..باران که توی این مدت چند بار خواست جر و بحث رو تموم کنه ولی نتونست .این بار اومد بین منو حمید منو کشید کنار وبه حمید گفت :بس کن دیگه. .اشک می ریخت روی گونه هام .یکم از حرفهایی که زده بودم پشیمون شده بودم.اگه حمید باور نمی کرد و پوریا می فهمید که من همه چیز را گفتم......

با فکرش هم حتی بدنم می لرزید .باران رو کشوندم کنار و خواستم برای اون بیشتر توضیح بدم.در حالی که صدام می لرزید گفتم:باران من اونشب اومده بودم به تو زنگ بزنم .پوریا خیلی تغییر کرده می دونم باور نمی کنی ولی به روح مامن کوکائین می کشه .دیگه گنتونستم ادامه بدم .به هق هق افتاده بوودم و گریه می کردم..باران بدن سرد منو گرفت توی بغلشو گفت:گریه نکن.ساحل آروم باشه.آروم باش بعدا باهم حرف می زنیم.خوبه؟

حمید گفت:چیه ؟فکر کردی با دو تا دلیل مسخره من قانع شدم؟گندی رو که بالا آوردی لا پوشونی کردی؟آبرو برای من نگذاشتی .نمی دونم چه جوری و با چه رویی پامو از در خونه بگذارم بیرون .وقتی علی داشت اون حرف ها رو میزد ...

باران گفت:بس کن دیگه .به من اشاره ای کرد و اروم گفت:نمیبینی حالش خوب نیست؟

حمید داد زد :همیطنوری لوسش کردی .همین .. خودمو از بغل باران کشیدم بیرون و از شدت اعصبانیت دلم می خواست فریاد بزنم رفتم طرفه حمید و گفتم:اگه توی این دو ماه موقع زنگ زدن فقط یک دقیقه به حرف های من توجه می کردی می فهمید ساحل دیگه اون دختر خودسر لجباز لوس نیست.شده یک دختر ترسوی بی پناه و ... . هر بار زنگ زدی هنوز من حرف نزده.دقیقا همون موقعی که داشتم فکر می کردم چه جوری غیرمستقیم بهت بگم داره چه اتفاقی می فته.گفتی:ساحل کاری نداری؟دیگه باید برم سر معدن .ساحل دارند صدام می کنند.

فکر کردی همین کافی بود که دو هفته یک بار زنگ بزنی پوریا بگی ساحل خوبه؟همتون خوبین ؟پول نیاز ندارین؟

پوریا منو می زد .گوشی خودمو ازم گرفته بود.من حق نداشتم پامو از خونه بگذارم بیرون.... حمید دا زد:بس کن دیگه همین غلط های زیادی رو کردی که زدتت.من هم بودم همین کارو می کردم .

دیگه تحمل شنیدن حرفهای حمید رو نداشتم محکم دستش رو گرفتمو بردمش طرفه اتاق پوریا .هق هق و گریه کنان در اتاق رو باز کردم.دست هام می لرزید.و بدنم یخ کرده بود. از عواقب کاری که می خواستم بکنم واقعا می ترسیدم

با صدای بریده بریده و لرزان خودم گفتم:همین جا وایسا.وایسا وببین .کشوی پوریا رو کشیدم بیرون و چیز میز هاشو ریختم بیرون .حمید با اعصبانیت به من خیره شده بود. توی کشو چیزی نبود .زیر تخت پوریا رو گشتم ولی اونجا هم خبری نبود .سریع از روی زمین بلند شدمو رفتم طرف کمد لباس هاشو بیرون ریختمشون. و شروع کردم به گشتن.توی جیب ها لا بلای لباس ها ولی اونجا هم چیزی نبود.بالای کمد و هرجایی از اتاق که به ذهنم می رسید رو گشتم ولی نبود که نبود..باران هاج و واج منو نگاه می کرد وحمید بدون هیچ حرفی به من زل زده بود..از این که نتونسته بودم چیزی پیدا کنم اعصبانی و کلافه بودم.

.باران گفت:ساحل دنبال چی می گردی.؟ زیر لب آروم تکرار می کردم سرنگ ها .پیداش می کنم.بالاخره که یک جایی گذاشتی.باران اومد دستمو گرفت و گفت:ساحل چته عزیز من؟چی می خواهی؟. زدم زیر گریه و گفتم:به قران همین جا بود .همیشه می گذاشت تو اتاقش . باران دست منو گرفت توی دستشو گفت:چی ساحل ؟چیو می گذاشت؟

در حالیکه گریه می کردمو نمی تونستم واضح حرف بزنم گفتم:سرنگ هاشو.همین جا بود به خدا حمید گوشه ی اتاق کنار در واستاده بود ، دست هاش تو جیب شلوارش بود و به من نگاه می کرد روم رو برگردوندم یکبار دیگه نگاهی به اتاق انداختم و برای چند لحظه نفسمو تو سینه حبس کردمو دستامو کشیدم روی صورتم .تا بتونم آروم باشم و فکر کنم .دو باره لابلای لباس های پوریا رو گشتم ولی نتونستم چیزی پیدا کنم برگشتم طرفه حمید و گفتم:حمید تو باید باور کنی.به خدا من راست میگم. حمید من ..پوریا چک پول هارو برداشته بود ...برای پول کوکائین....حمید همه ی بدن من کبوده ...آخه چه جوری بگم که ......... از نگاه حمید معلوم بود که حرف های منو فقط توجیح می دونه و بس. ......... عصبانی برگشتم و رفتم طرفه کمد و دونه به دونه چیز هاشو ریختم بیرون. مثل دیونه ها باخودم حرف میزدم و میگفتم:"لعنتی کجا قایمشون کردی؟هان ؟هان؟.همین جاست.مطمئنم همین جا گذاشتی .پیداش می کنم.من پیداش می کنم.." همه چیزو ریختم به هم.لباس های پوریا دستم گرفته بودم و همینطور جیب هاشو می گشتم.ولی هیچ خبری نبود..با ناامیدی همونطور که لباس های پوریا را تو دلم جمع کرده بودم.نشستم روی زمین .سرمو گذاشتم روی پاهام.حمید یکم مکث کرد و گفت:اگه نمایش مسخرت تموم شد پاشو برو تو اتاقت که دیگه داری اون روی منو بالا می آری

از روی زمین بلند شدم..با اعصبانیت لباس هایی رو که تو دستم بود پرت کردم گوشه ی اتاق .

رفتم نزدیکشو با لحنی که شاید یکی دو بار توی عمرم با هاش صبحت نکرده بودم گفتم:"مثلا می خوای چی کار کنی؟"

اینقدر تند تند و با اعصبانیت حرف می زدم که به حمید اجازه ی حرف زدن نمی دادم.

"می خواهی بزنیم؟" بارا ن که دید اعصبانیم اومد طرفم .حمید هم اومد حرفی بزنه ولی با اعصبانیت داد زدم :"خفه شو."گریم افتاد و گفتم:"خفه شو"

اونوقت که بهت احتیاج داشتم کجا بودی ؟هان ؟اونموقع که داشتم از درد جیغ میزدم و کمک می خواستم کجا بودی؟اون شبی که تو خیابون دنبال یک خرابه می گشتم تا شب رو روز کنم توکجا بودی؟

با تمام وجود و در حالی که اشک می ریختم و صدام گرفته بود داد زدم:حمید تو کی برادریت رو ثابت کردی که حالا می خواهی بکنی ؟

همون وقت صدای باز شدن در حیاط اومد .بدون اینکه به عکس العمل حمید توجه کنم برگشتمو به اتاق پوریا نگاه کردم.نفسم دیگه در نمی اومد.رنگ به صورت نداشتم.خواستم عقب عقب برم کنار باران ولی از ترس عکس العمل پوریا بعد از دیدن اتاق افتادم روی زمین و هرچی لباس اون وسط بود رو تو دلم گرفتم.دستتم پر لباس مچاله شده بود .همشو به زور جا دادم توی کمد پوریا و رفتم تا چند تای دیگه رو بردارم .اون هارو هم توی دلم جمع کردمو رفتم طرفه در کمد.پوریا داشت می اومد طرفه در سالن.حمید و باران به کارهای دیوانه وار من خیره شده بودند.همه لباس ها رو هل دادمو در کمد رو بستم .تا اونجایی که تونستم سریع چیز هایی رو که ریخته بودم وسط اتاق جمع کردم.چند تا از لباس های پوریا افتاده بود زیر میز تحریرش .اونها رو برداشتمو با عجله در کمد رو باز کردم.پوریا داشت بند کفشهاشو باز می کرد.در کمد رو که باز کردم همه ی لباس ها ریخت بیرون.همون وقت پوریا در سالن رو باز کرد .وحشت زده به لباس ها خیره شده بودم.هق هق می کردم و دیگه نمی دونستم باید چی کار کنم.همه ی بدنم می لرزید .باران اومد طرفمو همونطور که دسشو گذاشت رو بازو هامو منو توی بغلش گرفت گفت:ساحل چته؟آروم باش عزیزم و منو کامل گرفت توی بغلش .باران رو با دستهام محکم گرفته بودم .هق هق می کردمو میگفتم:تو رو خدا .باران جون مامان ولی نمی تونستم حرفمو ادامه بدم. دلم می خواست هیچ وقت ازش جدا نشم.حمید دیگه طاقت نییورد با اعصبانیت منو از باران جدا کرد و دستمو محکم گرفت و برد طرف سالن.بهش التماس می کردم دستمو ول کنه ولی حمید بی توجه منو برد طرف پوریا چند بار خواستم دستمو بکشم بیرون ولی فایده ای نداشت .از پشت واستوندم جلوی خودشو همونطور که هنوز دستمو محکم گرفته بود با اعصبانیت تو چشمای پوریا نگاه کرد وگفت: این چشه؟چی می گه؟

بادیدن پوریا دیگه نفسم بالا نمی اومد . لبام خشک شده بود .قلبم داشت از جا کنده می شد..

پوریا خودشم می دونست که قطعا توی خونه یک آشوبی هست ولی اصلا فکرش رو نمی کرد من جرات کرده باشم حرفی بزنم.یک نگاه به من کرد اخماشو در هم کشید با قیافه ای حق به جانب پرسید:چی می گه؟

حمید منو که از ترسم ،رفته بودم پشتش رو آورد جلو و گفت:تعریف کن.با وحشت زل زده بودم به چهره ی پوریا .پوریا با عصبانیت به من خیره شده بود.حمید داد زد حرف بزن:باران دیگه طاقت نیوورد و دستمو از دست حمید کشید بیرون بردم نزدیک پوریا و همونطور که صداشو بالا میبرد پرسید:پوریا تو باین بچه چی کار کردی .آستینامو د بالا و همونطور که بغض گلوش را گرفته بود گفت:اینا چیه؟

پوریا :مشروب و کوکائین چیه که این می گه؟تو ....

پوریا همونطور که سعی می کرد هول نکنه.با چهره ای عصبانی رو کرد به منو گفت:چه مذخرفی تحویل این ها دادی؟

باران داد زد: جواب منو بده

پوریا خیلی عصبانی بود .شاید یک ربع بیشتر نمی شد کوکائین تزریق کرده بود .اومد طرفه منو گفت:چه چرت و پرتی سرهم کردی ؟

همه ی بدنم یخ کرده بود .دستهای باران رو محکم گرفته بودم.

پوریا داد زد:با تو ام؟

فقط گریه میکردمو می لرزیدم.پوریا داد زد :دحر ف بزن و و دستشو برد بالا تا بزنه تو صورتم .حمید سریع اومد جلوشو گرفت کشوندش عقب و با اعصبانیت داد زد:معلوم هست چته ؟

پوریا همونطور که می خواست حمید رو بزنه کنار و بیاد طرفه من ، داد زد :"ولم کن تا حسابشو برسم. دخترهی پررو .

اگه همون شب که ۳ نصفه شب اومدی خونه رات نمی دادم .الان حساب کار دستت اومده بود . تقصیر منه بد کردم همه کثافت کاری هاتو نگذاشتم کف دست اینا؟".

پوریا دیگه داشت حالمو بهم میزد .نتونستم تحمل کنم .با اعصبانیت تموم رفتم طرفشو داد زدم: خفه شو.ببند اون دهنتو . تو روت می شه به من تهمت می زنی؟ خیلی بی چشم و رویی من مهمونی بودم یا تویی که تا صبح گم و گور میشدی و می رفتی خونه ی یک کثافت هرزه تر از خودت؟بگو براشون.بگو چطور اونشب .....

پوریا پرید وسط حرفمو گفت:خفه شو.

بی توجه به حرفش خواستم ادامه بدم که دست حمید رو زد کنار و محکم زد توی دهنم.

.هنوز جای سیلی حمید درد می کرد که تو دهنی محکم پوریا هم بهش اضافه شد .بدنم مثل بید می لرزید ولی می دونستم که نباید با یک سیلی آروم بشم .تنها وقتی که می تونستم حرفهامو ثابت کنم همون جا بود.

باران اومد طرفه پوریا و داد زد :دیونه چی کار می کنی؟روش رو برگردوند و آروم دستشو کشید رو صورت من و اشک هامو پاک کرد .

حمید با اعصبانیت پوریا رو هل داد گوشه ی اتاق و داد زد :می فهمی چه غلطی میکنی؟

پوریا داد زد:راست راست واستاده تو چشمای من نگاه می کنه و دروغ میگه.

دستمو گذاشته بودم روی دهنم .نمی دونستم چه جوری همه چیز رو همون جا ثابت کنم.عصبانی و دیوانه وار رفتم طرف پوریا .حمید دست های پوریا رو گرفته بودو داششتند با هم جر و بحث می کردند.رفتم نزدیک پوریا و در حالی که دیگه برام فقط این مهم بود که ثابت کنم پوریا بهم تهمت زده.دستمو کردم داخل جیب جلو ی شلوار پوریا.پوریا دستمو گرفت و با اعصبانیت کشوند بیرون . خواست سرم داد بزنه ولی من زودتر از اون با اعصبانیت گفتم:کجاست بقیش؟

هلم داد عقب بدون اینکه فرصتی برای حرف زدن بهش بدم گفتم:می دونم که باهاته.کجا گذاشتیش .و خواستم دستمو بکنم توی جیب جلوی شلوارش که اعصبانی با دستش هلم داد عقب.حمید خواست ما رو جدا کنه ولی این بار من جدا نمی شدم.باران اومد جلو دستمو گرفت و خواست ببرتم تو اتاق ولی با اعصبانیت زدمش کنار و دوباره رفتم طرفه جیب های پوریا اما این بارهم پوریا منو زد کنار و سرم داد کشید .همونطور که از شدت هل دادن پوریا بی اختیار عقب می رفتم .نگاهم به دست پوریا افتاد و نا خوآگاه یاد جای سرنگ ها افتادم .از درون احساس خوشحالی میکردم که می تونم حرفمو ثابت کنم و تعجب کرده بودم از اینکه چرا اینقدر دیر به ذهنم رسیده بود..همونطور که چند ثانیه البته کوتاه مکث کردم.با عجله رفتم طرفه پوریا و قبل از اینکه بخواهد کنارم بزنه سریع آستینشو زدم بالا .دستش تقریبا کبود بود و دور هر جای تزریقی کبود شده بود البته بعضی هاش هم که مال قبل تر بود داشت کم رنگ می شد.حمید و باران شکه شده بودند.همینطور منو پوریا.زل زده بودم به چشمای پوریا .با خشم و کینه و همونطور که از اعصبانیت صورتش سرخ شده بود و دندونهاشو روی هم فشار می داد از لای دندون هاش گفت:کثافت

یک لحظه به خودم اومدم دوباره ترس همه وجودمو گرفت سریع رفتم عقب طوری که نزدیک بود پاهام بهم گیر کنه و بیفتم زمین.پوریا عقب عقب رفت طرفه در سالن و درو باز کرد .حمید رفت کنار پوریا و با دستش مچ پوریا را محکم گرفت .و گفت:چی کار کردی تو؟پوریا حرفی نزد .دستشو کشید بیرون و رفت توی حیاط .

پوریا توی حیاط بود و داشت می رفت طرفه در .حمید گرفتشو نگذاشت که بره .باران جلوی در ایستاده و بهت زده به هر دوی اونها خیره شده بود .از لابه لای شونه های باران نگاهشون می کردم.صدای اونها هر لحظه داشت بلند تر می شد .اتفاق های این مدت یکی یکی از جلوی ذهنم گذر می کرد .سرنگ خونی ،مهران و شبی که توی خیابان بودم.با سیلی محکمی که حمید به پوریا زد به خودم اومدم.باران کنار حمید توی حیاط ایستاده بود .پوریا خواست با همون دستی که برده بود طرفه صورتش به حمید سیلی بزنه ولی این کار رو نکرد .صورتش از اعصبانیت سرخ سرخ شده بود.رفت طرفه در و درو محکم زد بهم.حمید سریع در خونه رو باز کرد و رفت بیرون ولی نتوست جلوی پوریا رو بگیره .اشک توی چشمام حلقه زده بود .هنوز جای سیلی حمید رو روی صورتم احساس می کردم.حمید جلوتر از باران داخل سالن شد .به من نگاه می کرد .نتونستم خودمو کنترل کنم .چونم می لرزید .زدم زیر گریه و رفتم توی اتاقم.نیم ساعتی گذشته بود .روی تخت دراز کشیده بودم و قاب عکس مامان رو گذاشته بودم روی بالش کنار صورتم.یاد روز های آخری افتاده بودم که مامان توی بیمارستان بستری بود .خیلی لاغر و ضعیف شده بود .رنگ صورتش به زردی میزد ولی بازهم لبخند همیشگی روی لب هاش بود .بالشم خیس اشک شده بود .به یاد مراسم خاکسپاری مامان افتادم .قاب رو محکم گرفتم توی بغلم و زدم زیر گریه .با صدای باز شدن در اتاق روم رو برگردوندم.حمید بود.سریع نشستم روی تخت و اشک هامو پاک کردم.حمید آروم درو از پشت سر بست .نگاهشو انداخت روی زمین و نشست روی تخت.سرش رو آورد بالا و خواست حرفی بزنه ولی چشمش به جای سیلی محکمی که بهم زده بود افتاد .سرشو انداخت زیر مکثی کرد و در حالیکه صداش می لرزید گفت:معذرت می خواهم.

با پشت دستم اشک های صورتمو پاک کردم.برای چند لحظه سکوت کرد ولی دو باره سرش رو آورد بالا نگاهم کرد و گفت:می دونی کجا رفته؟

آروم گفتم:خونه مهرانه.

گفت:شمارشو داری؟

گفتم:نه .

زل زده بود به من.گفت:نمی خواهی برای من تعریف کنی ؟

دیگه کنترلمو از دست دادمو زدم زیر گریه وگفتم:کاش هچ وقت نرفته بودی.پوریا خیلی تغییر .. و دیگه نتونستم ادامه بدم .

ساعت ۱۱:۳۰ شب بود .گوشی پوریا همچنان خاموش بود.حمید واقعا نگران شده بود .گوشی بیسیم رو گرفته بود دستشو به دوستای قدیمی پوریا زنگ میزد ولی من مطمئن بودم که پوریا خونه ی مهرانه.باران کنار من روی مبل نشسته بود .سرم رو گذاشته بودم روی شونه هاش .نمی دونستم از نبود پوریا باید خوشحال باشم یا ناراحت .دیگه واقعا می ترسیدم.قطعا پوریا خیلی خیلی از دستم اعصیانی بود .حمید از روی مبل بلند شد .گوشی رو گذاشت روی مبل و رفت توی اتاقش .۱-۲ دقیقه ای گذشت .پلکهام سنگین شده بود .خیلی خسته بودم با صدای باز شدن در اتاق .بند دلم پاره شد .سریع روم رو برگردوندم.حمید جلوی در اتاقش ایستاده بود داشت کمربند شلوارشو می بست .زل زده بودم به کمربندش .یاد شبی افتاده بودم که از پاسگاه برمی گشتیم.برای یکم لحظه تمام تنم لرزید .به خودم که اومدم حمید رو دیدم که داشت زیر چشمی منو نگاه می کرد .روم رو برگردوندمو به مبل تکیه دادم.باران از روی مبل بلند شد و رفت نزدیک حمید .گفت:کجا می ری؟

در حالیکه داشت کتشو می پوشید گفت:دنبالش .

باران گفت:نصفه شبه .می خواهی منم بیام .حمید گفت:نه بابا کجا را بیفتی ؟بمون پیش ساحل .اینو گفت و رفت طرفه در .کفش هاشو از توی جاکفشی برداشت و در رو باز کرد .اون ها رو پوشید و رفت پائین ایون .نگاهی به باران که کنار در ایستاده بود کرد و گفت:حواست به ساحل باشه.خبری شد به گوشیم زنگ بزن.

pursorkh-actor — Wed, 10 Oct 2007 12:44:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام امیدوارم توی حال همگی خوب باشه و از این ماه استفاده کرده باشید .حیف که دیگه کم کم داره تموم میشه.توی این ماه مبارک همه مردم مخصوصا آقای پورسرخ رو فراموش نکید .و برای سلامتی و موفق روز افزونشون دعا کنید .

شرمنده که خیلی دیر کردم راستش درس ها که نمی گذاره.امیدوارم از داستان خوشتون بیاد .البته ای کاش شب قبل آپ کرده بودم که اخرای داستان اینقدر شبیه به سریال اغما نبود ولی خوب چه می شه کرد

قسمت شانزدهم داستان:

فردای اونروز حمید باز هم دنبال چک پول ها گشت ولی فایده ای نداشت.و مجبور شد بره از حسلبش 900 هزار تومان دیگه بگیره ..ساعت 12 شب بود.پوریا وباران خوابیده بود و حمید نشسته بود جلوی تلویزیون فیلم می دید.

. در اتاقم رو آروم قفل کرده بودم که حمید متوجه نشه و روی تختم خوابیده بودم.ساعت 12:45 دقیقه بود که خوابم برد.خواب دیدم صبح بود و داشتم پوریا را برای نماز صدا می زدم..هر چقدر صداش می زدم جواب نمی داد . بلندش کردم و صداش زدم بیدار نشد.می زدم تو صورتش ولی بیدار نمی شد.مرده بود.جیغ می کشیدمو کمک می خواستم ولی کسی صدامو نمی شنید. ازشدت ترس و ناراحتی از خواب پریدم بالا.هنوز هم باورم نمی شد که خواب دیدم.حسابی عرق کرده بودم و ترسیده بودم.سریع از روی تختم بلند شدمو دویدم طرفه در اتاقم درو باز کردمو بدون اینکه به اطرافم توجهی داشته باشم.دویدم طرفه اتاق پوریا و با عجله در اتاقش رو باز کردم.چراغ اتاقش خاموش بود .و پوریا رو تختش خوابیده بود.رفتم طرف تختش.تکونش دادمو داد زدم :پوریا...پوریا .....چشماتو واکن .می زدم تو صورتش..بغض گلوم را گرفته بود.پوریا............... تکونش دادمو گفتم:چشماتو باز کن. ...تو رو خدا.......پوریا....

پوریا از خواب پرید بالا.همونطور که بهش خیره شده بودم گریم افتاد .شک بدی بهم وارد شده بود..پوریا با تعجب گفت:چی شده؟حمید رسید دم اتاقمو گفت:چیه؟چته ساحل؟اما من فقط گریه می کردم.به این فکر می کردم که ممکن بود این اتفاق واقعا بیفته.حمید چراغ اتاق رو روشن کرد و گفت:ساحل چرا گریه می کنی؟با سرم گفتم:هیچی و رفتم طرفه اتاقمو در رو قفل کردم.سرم رو گذاشتم روی بالشتم.و زدم زیر گریه.فقط خدا رو شکر می کردم که واقعیت نداشت.از خودم بدم می اومد.نمی دونم شاید با این خواب خدا می خواست به من بگه که حمید رو در جریان بگذارم تا بتونه پوریا رو از اون کثافت نجات بده.ولی جراتشو نداشتم.نمی تونستم.با تمام وجودم می ترسیدم..تا ساعت 2 بیدار بودم.چند بار خواستم برم به حمید همه چیزو بگم ولی نتونستم.برای چند دقیقه خوابم برد خواب دیدم در اتاق پوریا رو باز کردم روی زمین افتاده بود و داشت سعی می کرد نفس بکشه ولی نمی تونست .و داشت از من کمک می خواستم خیلی سعی کردم کمکش کنم ولی فایده ای نداشت جیغ می کشیدمو کمک می خواستم که یکدفعه از شدتناراحتی از خواب پریدم بالا .همه ی بدنم داشت می لرزید .دویدم طرفه اتاق پوریا و در اتاقش رو باز کردم.تکونش دادم و گفتم:پوریا ..پویا ....

از خواب پرید بالا و گفت:چته؟زل زده بودم خیلی دوستش داشتم و نمی تونستم ببینم داره خودشو بدبخت میکنه و دلم می خواست تا دیر نشده براش یک کاری بکنم. ولی می ترسیدم از روی تخت بلند شد و نشست و گفت:نمی گذاری یک دقیقه چشمامو رو هم بگذارم.چی شده؟و آوژر بالای تختش رو روشن کرد .اشک ریخت روی صورتم.گفت:چی شده؟و دستشو کشید رو صورتش .

از روی تخت بلند شد،رفت طرفه در اتاقو آآروم در و بست .چراغ اتاقو روشن کرد و گفت:ساحل امشب چته؟با سرم گفتم:هیچی.گفت:پس این کارا یعنی چی؟می دونی حمید چی می گه؟می گه:ساحل چرا یک جوری شده؟اتفاقی افتاده.؟ساحل بخواهی اینجوری رفتار کنی،اونوقت.....

آروم گفتم:خواب دیدم .........نفس...نفس ...نمی .... و دوباره گریم افتاد .

یکم مکث کرد وگفت:آدم بخاطر یک خواب همچین کاری می کنه؟ همونطور که بغض گلوم رو گرفته و بود و اشک می ریختم گفتم:2 بار..... .برای دو بار....... این خواب رو دیدم ....

.رفتم نزدیک شو گفتم:پوریا داری با خودت چی کار می کنی؟ گفت:ساحل تومش کن دیگه.دوباره حوصله کل کل کردن ندارمو 3 نصفه شبه..یک خواب بود تموم شد .پوریا اصلا به حرفهای من توجه نمی کرد .در اتاق رو باز کردمو رفتم بیرون.اومد دم در اتاق واستاد و مطمئن شد که رفتم توی اتاق خودم.خواستم برم طرفه اتاق حمید ولی نتونستم.پوریا هنوز اون پول رو از من نگرفته بودچون اون کسی که هش بدهکار بود هنوز نیومده بود ..ساعت 4 صبح بود که برای نماز بیدار شدم.باران نمازشو خونده بود و خوابیده بود .پوریا توی اتاقش بود و حمید هم نمازشو خونده بود و پشت میزش نشسته بود و داشت مقالشو که از اینترنت گرفته بود ترجمه می کرد .بعد از خوندن نماز نشستم سر سجادم و با خدا حسابی حرف زدم. تصمیم گرفتم همه چیز رو به حمید بگم.اونوقت بهترین زمان برای گفتن بود .چادر نمازمو تا کردمو در اتاقمو باز کردم.هر چقدر به اتاق حمید نزدیک می شدم،ترسم بیشتر می شد.با تردید در اتاقشو باز کردم.بیدار بود و نشسته بود پشت میزش .گفت:صبح بخیر .بهش زل زده بودم.و حرفی نمی زدم.گفت:سرش رو از رو برگه ها اورد بالا و گفت:چیه؟

اصلا حواسم بهش نبود .فقط نگاهش می کردم.نمی تونستم بگم.گفت:چیزی شده؟

سرم رو تکون دادمو گفتم :نه

حمید خیره شده بود به من .از اتاق اومدم بیرون.

از رفتنم پشیمون شده بودم.

خیلی خسته بودم.فقط دو ساعت خوابیده بودم..سرمو گذاشتم روی بالشت

ساعت 9 صبح بود ..تازه بیدار شده بودم و صبحونه خورده بودم.رفتم توی اتاقم.باران خونه نبود و رفته بود

توی سالن جلوی تلویزیون نشسته بودم روی مبل .حمید از اتاقش اومد بیرون و نشست کنارم.تا دو سه دقیقه هیچ حرفی نزد ولی بعد از دو سه دقیقه کنترل رو برداشت و تلویزیون رو خاموش کرد.گفتم:اااا.داشتم می دیدم.گفت:می خواهم باهات حرف بزنم.اومد کنارم نشستو دستشو گذاشت پشت مبل.گفت:ساحل بعضی وقتها.............ببین.بعضی مشکلات هست که خود آدم به تنهایی می تونه از پس اونها بر بیاد و نیاز به مشورت یا کمک کس دیگه ای نداره.ولی بعضی مشکلات.همه ی اونها اینطوری نیستند.خیلی مهمه ادم به موقع بفهمه که مشکلش از کدوم دستست .واقعا خودش به تنهایی می تونه حلش کنه یا باید از یک نفر کمک بگیره.باید با یک نفر مشورت کنه.ولی اگه اشتباه فکر کنه ممکنه کاری بکنه شاید حتی یک عمر از کارش پشیمون بشه.تصمیم عجولانه ای بگیره که تا عمر داره حسرت بخوره کاش می تونست دوباره به عقب برگرده و مشکلشو با کس دیگه و جور دیگه حل کنه.فقط زل زده بودم بهش.و ساکت بودم.

گفت:ساحل چه اتفاقی افتاده؟

گفتم:هیچی.

گفت:همیشه فکر می کردم اگه یک روز مشکلی داشته باشی حتما بهم می گی.یعنی همیشه سعی کرده بودم یک همچین رابطه ای ایجاد کنم ولی......

گفتم:باور کن هیچی .گفت:از چی می ترسی ؟ از همون روز اول که اومدم معلوم بود یک اتفاقی برات افتاده . من فقط نمی گم.باران هم همینو میگه.چی شده ساحل؟دیشب چت بود؟صبح می خواستی به من چی بگی؟همونو حالا بگو.

گفتم:من از چیزی نمی ترسم.چیزی هم نشده.

گفت:برای چی شب ها در اتاقت رو قفل می کنی؟

ترسیده بودم.حمید ول کن نبود .گفتم:یک عادته.نمی دونستم ناراحتی می شی. از امشب قفلش نمی کنم.

گفت:ساحل.باید به من بگی چی شده.از چی می ترسی.

دیدم حمید ول کن نیست.از روی مبل بلند شدمو سعی کردم خودمو یکم عصبانی نشون بدم.گفت:وا .خوب هیچی یعنی هیچی دیگه.به من چه که تو و باران تصور می کنید یک مشکلی دارم.بابا من هیچیم نیست .ول کن

رفتم توی اتاقم.اومد در اتاقمو باز کرد و گفت لابد این هم تصور منو بارانه .روم رو برگردوندم.چک پول ها تو دستش بود .خیلی ترسیده بودم.نمی دونستم چه جوری فهمیده بود .

گذاشتشون رو میز .خودمو جمع و جور کردمو گفتم:ا .دیدی گفتم پیدا می شه.و رفتم کنار میز و پول ها رو آروم از هم جدا کردم.تا بینم هر سه تا چک پول را برداشته یا چیزیش می مونه که به پوریا بدم.گفت:کامله .900 تا.

آروم گفتم:چه خوب.گفت:برای چی؟

حرفی نزدم.صداشو بلند تر کرد و گفت:برای چی؟

قلبم تند تند میزد .و دستام می لرزید .

گفتم:چی برای چی؟

گفت:اصلا خوشم نمی آد بهم دروغ بگی.

گفتم:معلوم هست چته؟پولهات پیدا شده تازه طلبکاری؟

گفت:ساحل می خواستیشون چی کار ؟

گفتم:یک جوری می گی انگار من برداشتمشون.

گفت:ساحل چی شده؟چته تو؟900 هزار تومون برای چی؟

دیگه تحمل موندن توی اتاق رو نداشتم .بغض گلوم رو گرفته بود و دستام یخ زده بود .رفتم کنار در و درو باز کردم .اومد جلوی من و درو بست و گفت :تا همه چیز رو برای من نگی نمی گذارم بری بیرون .

دستمو از توی دستش کشیدم بیرون و گفتم:باید به دروغ بگم من پول هارو برداشتم.هان؟

گفت:دروغ نیست .لای دیکشنری بود.یک ساعت پیش پیداش کردم.

گفتم:من نگذاشتم.

صداشو برد بالا و گفت:بسه دیگه.

واقعا نمی دونستم چه جوری درستش کنم.حمید اومد نزدیکمو گفت:این چیه که حاضر نیستی به من بگی؟گفتم:هیچی .روش رو برگردوند .دتشو کشید رو صورتشو دوباره روش را کرد به منو گفت:به باران می گی دیگه .هان؟

گفتم:باور کن هیچ اتفاقی نیفتاده.

گفت:برای هیچی که 900 هزار تومن رو برنداشتی

گفتم:من بر نداشتم

.دستمو گرفت نشوندم رو تخت .یک نفس عمیق کشید و گفت:عزیز من چی شده؟چرا با من حرف نمی زنی؟اشک تو چشمام حلقه زده بود .چند بار خواستم همه چیز رو بهش بگم نظرم عوض میشد.حمید خیلی سعی کرد از زیر زبونم حرف بکشه ولی خوب نتونست .یک ربعی گذشت همون وقت گوشی حمید زنگ زد .یک نگاهی به من کرد و گوشیش را آورد بیرون و جواب داد .یک کار مهم براش پیش اومده بود

از روی تخت آروم بلند شد و رفت طرفه میز چک پول هارو برداشت و همونجور که داشت می ذاشت توی جیب شلوارش گفت:هر وقت احتیاجشون داشتی کافی بهم بگی چرا و رفت از اتاق بیرون .

باران خونه نبود و حمید هم می خواست بره بیرون .از اینکه پوریا بیاد خیلی می ترسیدم ولی نمی تونستم به حمید بگم منو با خودش ببره .اشک توی چشمام حلقه زده بود .نشسته بودم روی تختم و به این فکر می کردم که چی کار کنم.همون و قت صدای باز شدن در حیاط را شنیدم .فکر کردم پوریا ست .سریع از روی تختم بلند شدمو رفتم طرفه در سالن و لای درو باز کردم.باران بود .یک نفس عمیقی کشیدم.و یکم خیالم راحت شد .حمید گفت:چیه؟سریع روم را برگردوندم.حمید از اون موقع اونجا واستاده بود و من متوجه نشده بودم.رنگم پریده بود .گفتم:هیچی .گفت: از چهرت معلومه.

نگاهمو انداختم روی زمین.کتشو برداشت و اومد طرفه در و آروم گفت:دلم می خواهد وقتی برگشتم همه چیز رو بگی هوم؟سرم زیر بود .حرفی نزدم.

درو باز کرد و رفت بیرون .باران داشت می اومد طرفه در سالن . باران گفت:سلام

حمید :سلام .باران خواست بیاد طرفه در که حمید گفت :ببین .

باران روش رو برگردوند و گفت:بله؟

حمید اومد نزدیک باران و خواست براش همه چیز رو بگه ولی دیرش بود .گفت:با ساحل یکم حرف بزن.ببین چشه..من دیرم شده بعدا همه چیز رو بهت می گم

باران گفت:چیزی شده؟

حمید گفت:بعدا می گم

.باران گفت:کجا میری؟

گفت:نظام مهندسی

باران گفت:کی می آیی؟

حمید :معلوم نیست .تا ظهر بر می گردم.

باران گفت:خداحافظ

حمید:خداحافظ

باران در سالن رو باز کرد .زل زده بودم بهش .گفت:سلام

گفتم:سلام

باران رفت طرفه آشپزخونه.خیلی نگران بودم.گفتم:تا کی هست ؟گفت:چی؟

گفتم:می گم تا کی هستی؟

باران:کجا؟خونه؟

من:آره .تا کی خونه هستی ؟

لیوانی که دستش بود رو گذاشت روی میز و گفت:می خواهم برم با مریم خرید .

پریدم وسط حرفشو گفتم:من هم میآم.

روش رو برگردوند و گفت:مهلت که نمی دی می خواستم همینو بهت بگم .فقط زود لباس بپوش که داره دیر می شه.سریع لباس پوشیدمو رفتیم.با باران رفتیم سوار ماشین شدیم و حرکت کردیم.یک ساعتی گذشت.مهران از شب قبل رفته بود بیرون شهر و پوریا هم که شب قبل همه ی مواد هاشو مصرف کرده بود،از صبح داشت دنبال مواد می گشت .ساعت11 بود که پوریا اومد خونه.رضا یکی از دوست هایی که توی این مدت پیدا کرده بود بهش گفته بود که هر وقت دستش رسید بهش زنگ می زنه تا پوریا بره ازش بگیره پوریا هم که حالش اصلا خوب نبود اومد خونه.و رفت توی اتاقش .روی تختش دراز کشید .عرق کرده بود و حال تهوع داشت .کار حمید تموم شد و اومد خونه. ماشین رو دم در خونه پارک کرد .داشت می اومد طرفه در خونه تا درو باز کنه که علی همون مردی که اونشب منو داشتند می بردند پاسگاه دیدم و بعد به پوریا خبر داد که البته دوست حمید هم بود اومد نزدیک حمید . سلام کردند و دست دادند و یکم حرف زدند .علی می خواست یک جوری به حمید بگه که حواسشو بیشتر جمع کنه ولی می ترسید حمید بدش بیاد و داشت غیر مستقیم به حمید می گفت .ولی حمید که از همه جا بی خبر بود نمی فهمید تا آخر حمید از زبون علی یک چیز هایی در مورد پاسگاه و اون مهمونی و از این جور چیز ها فهمید.از علی خداحافظی کرد و خیلی خیلی عصبانی در خونه رو باز کرد و محکم زد بهم.رفت در سالن درو باز کرد و بدون اینکه درو ببنده سریع اومد طرفه اتاق من .درو باز کرد و قتی دید نیستم رفت طرفه اتاق پوریا و درو باز کرد .پوریا رو تختش دراز کشیده بود و حالش اصلا خوب نبود .پوریا آروم چشماشو باز کرد و بادیدن چهره عصبانی حمید نیم خیز از جاش بلند شد .حمید نفس نفس میزد

گفت:معلوم هست توی این خونه تا من نبودم چه غلطی میکردید؟پوریا زل زده بود به حمید و یکم ترسیده بود .حمید همه چیز رو برای پوریا گفت .

پوریا خیالش راحت شد که حمید چیزی از اعتیاد نفهمیده. پوریا خیلی سعی کرد که بگه چیزی نشده ولی اون پول ها .رفتار من توی این مدت و حرفهای علی نشون می داد که قطعا یک اتفاقایی افتاده.

همینطور که باران و مریم از کنار پاساژ ها می گذشتیم رسیدیم به همون پاساژ وخیابونی که اون شب توش بودم.اصلا حالم خوب نبود .بغض گلوم رو گرفته بود .دست باران رو محکم توی دستم گرفته بودم .مریم رفت داخل یکی از مغازه ها قیمت یک لباس رو بپرسه .منو باران بخاطر شلوغ بودن مغازه بیرون ایستاده بویم.اشک توی چشمام حلقه زده بود .باران که متوجه حال بدم شده بود گفت:ساحل حالت خوبه؟گفتم:آره.خوبم.همون وقت مریم صدامون زد که بریم لباس رو ببینیم.

.مریم بالاخره اون لباس رو پسندید و خرید . با مریم خداحافظی کردیم و اومدیم طرفه ماشین ..باران توی راه سعی کرد یکم باهام حرف بزنه و یک چیز هایی بفهمه ولی خوب نتونست.5 دقیقه ای گذشت .از جلوی همون پاسگاه رد شدیم .خیره شده بودم به در.یاد اونشب افتاده بودم که چه جوری پوریا به زور بردم خونه.اشک از گوشه ی چشمم ریخت روی صورتم.سریع اشکمو پاک کردم تا باران چیزی نفهمه.10 -15 دقیقه ی بعد رسیدیم خونه. ماشین حمید جلوی خونه بود.

باران ماشین رو پارک کرد و از ماشین پیاده شد ... در خونه را باز کرد.رفتم داخل باران پشت سرم اومد.کفشامو دم در کندمو برشون داشتم بگذارم توی جاکفشی در جاکفشی رو که باز کردم دیدم کفش های پوریا عوض شده.و اون کفشهایی که صبح توی جاکفشی بود حالا نیست.می دونستم پوریا خونه نیست چون ماشینش دم در نبود .خیلی استرس داشتم می ترسیدم حمید پوریا را دیده باشه و ازش در مورد پول ها پرسیده باشه.کفش هامو گذاشتم توی جا کفشی و رفتم داخل سالن .باران داشت بند کفش هاشو به سختی بازمی کرد..خیلی تشنه بودم رفتم طرف آشپزخونه که یکم آب بخورم حمید از توی اتاقش اومد بیرون.سریع روم را برگردوندم و خواستم سلام کنم که چهره ی عصبانی حمید همچین اجازه ای به من نداد .

صورت حمید از عصبانیت سرخ شده بود .نتونست خودشو کنترل کنه ومحکم زد توی صورتم.باران که داشت ما رو نگاه می کرد به زور کفششو از پاش در آورد و دوید طرفه حمید و واستاد جلوش و همونطور که نفس نفس میزد با تعجب پرسید چی کار میکنی؟

حمید باران رو زد کنار و گفت:تو دخالت نکن.دست باران رو محکم گرفتم.از ترس خشکم زده بود و دستام یخ زده بود باران گفت:معلوم هست چته؟حمید دوباره باران رو زد کنار و گفت:تو دخالت نکن.همین دخالت هارو کردین که روزگارمون شد این.و اومد طرفه من.رفتم عقب .کیفمو از روی شونم به زور کشید و درشو باز کرد و موبایلمو از توش برداشت .

اومد نزدیکمو گفت:حق نداری بدون اجازه من تلفن جواب بدی یا پاتو از خونه بگذاری بیرون.ساحل اگر از خونه رفتی بیرون بهتره دیگه بر نگردی .و رفت طرفه اتاقش .اشک توی چشمام جمع شده بود.مطمئن شده بودم که حمید پوریا را دیده و همه ی این چیز ها زیر سر پوریاست.باران حمید رو گرفت و گفت:تو چته؟این چه طرز حرف زدنه؟چرا اینجوری می کنی؟حمید حرفی نزد .همونطور که بغض گلوم رو گرفته بود گفتم:حمی ..من.. برگشت و گفت:ببند دهنت . یک کلمه حرف نمی زنی.دیگه نمی خواهم صداتو بشنوم.برو تو اتاقت.

حمید هیچ وقت اینطوری با من حرف نزده بود. احساس خیلی بدی داشتم.

زل زده بودم به حمید .و گریه می کردم.داد زد .برو تو اتاقت .سرم خیلی درد گرفته بود .

باران داد زد :می گی چی شده یا نه؟

گفتم:به روح مامان. داد زد و گفت:حق نداری اسم مامان بیاری.بسه دیگه .همه چیز تموم شد خوب جواب زحمت هاشون رو دادی .

حمید خیلی خیلی عصبانی بود .نشست روی مبل .

باران گفت:حمید چرا نمی گی چی شده؟

ساحل تو بگو . ؟

حمید گفت:تعریف کن بگو بگذار باران هم بدونه.بگو مهمونی چطور بود چقدرخوش گذشت .بعد اونوقت.ا .اسم ...پسره ....چی بود ؟همینو می گم که تا 3 نصفه شب باهاش مهمونی بود .پوریا گفتو من یادم رفت.

گفتم:دروغ به خدا .

حمید گفت:باشه .من می گم.روش کرد به باران و گفت:با یک مشت آدم هرزه تا ساعت 3 نصفه شب بیرون بوده .گرفتنشون بردند پاسگاه..خیلی دلم می خواهد بدونم پوریا تو ی این مدت چه غلطی می کرده. بعد جالبتر از اون اینکه من باید آخر همه بفهمم.اون هم از کی ؟علی .

روش رو کرد به من گفت:فکر کردی من خرم، پولو می دی به اون پسره وفکر می کنی دیگه هیچ کس نمی فهمه چه گندی زدی .؟آره؟

اما من نه خرم نه مثل اون پوریا بی غیرت.درست می کنم.اگه همون دفعه اول 2 تا زده بود زیر گوشت کارت به اینجا نمی کشید.خیلی خوش گذشت توی این مدت .آره؟

.دلم خوش بود میام مرخصی ..فردا اول وقت میریم مدرست، پروندتو می گیریم .برای عصر بلیط می گیرم مثله بچه آدم میای اونجا درستو می خونی.از همین الان بهت می گم ،حواستو جمع کن دست از پا خطا نکنی چون من پوریا نیستم.

با عصبانیت رفتم طرفش و روش رو کردم به خودم و آستین هامو زدم بالا دستمو بردم جلوشو گفتم:ببین.خوب نگاه کن.

باران اومد جلو دستمو گرفت تو دستشو گفت:اینها چیه؟

همونطور که روم به حمید بود گفتم:خوب نگاه کن که فکر نکنی اینجا خیلی خوشم بود .اون کسی که برات این داستان مسخره رو ساخته.یادش رفته اینهارو بگه.اما طوری نیست من بقیشو یادمه.دیگه حفظ شدم.واو به واو لحظه به لحظه .

"پایان این قسمت "

خداوندا

اگر روزی بشر گردی زحال ما خبر گردی

پشیمان می شوی از قصه خلقت

از این بودن از این بدعت

خداوندا

تو می دانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا

چه دشوار است

چه زجری می کشد آنکس که انسان است

و از احساس سرشار است

پایان تعطیلات تابستانی

pursorkh-actor — Sat, 22 Sep 2007 12:43:05 GMT

"بسم الله الرحمن الرحیم"

سلام به همگی:

نماز روزه ی همگی قبول .ممنون از همه ی نظرات انتقادات و پیشنهادات .ببخشید که الان جواب نظرات رو نمی گم چون خیلی سرم درد می کنه با هزار بد بختی داستان رو تایپ کردم.

بعدا ان شا الله تو نظرات می گم .یک موضوع می مونه در مورد ادامه داستان که من فکر می کردم می تونم تا اول مدرسه ها تمومش کنم.ولی الان می بینم که چند قسمت دیگه هنوز مونده .به خدا شرمنده و واقعا خودمم نمی دونم چی کار کنم.شاید گذاشتم واسه تابستون دیگه و شایدم توی مدرسه ها دو هفته یک بار آپ کردم.نمی دونم.هنوز تصمیم نگرفتم.به هر حال ممنون که به من وبلاگم سر میزنید .

قسمت پانزدهم داستان:

رفتم نشستم روی مبل که باران شک نکنه.باران رفت توی اتاقش و یک پاکت آورد .یک

کتاب برای پوریا گرفته بود و یک بلوز هم برای من.یک بلوز آستین نصفه.کتاب رو آورد

بیرون و داد به پوریا گفت:بیا این هم کتابی که دوست داشتی.یک کتاب ادبی بود

.پوریا قبلا از کتاب های ادبی خیلی خوشش می اومد.گفت:ممنون.و لای کتاب را باز

کرد و یک نگاهی بهش انداخت و گفت:خیلی خوبه.باران گفت:چه خوب .ترسیدم

خوشت نیاد .سارا گفت این خوبه وگرنه من که از ادبیات چیزی حالیم نیست .بعد از تو

پاکت یک بلوز آستین نصفه ی آبی در آورد و گفت:این هم برای تو آوردم.قشنگه؟بلوز را

گرفتم .تای بلوز رو باز کردمو گفتم :آره.ممنون.خیلی قشنگه.

گفت:پاشو برو بپوش.هول شده بودم .یکم مکث کردمو گفتم:نه .الان حوصله

ندارم.بعدا می پوشم.گفت:مگه رنگ آبی رو دوست نداشتی؟

گفتم:چرا .حالا بعدا می پوشم.پوریا یادش نبود که.... .

گفت:ساحل پاشو الان بپوش.با چشمام بهش اشاره کردم که......

خودشو جمع و جور کرد و به باران اشاره کرد که اصرار نکنه.از روی مبل بلند شدمو

رفتم توی اتاقم.بغض گلوم را گرفته بود.باران با تعجب گفت:چرا اینطوری کرد؟ پوریا

تلویزیون رو روشن کرد و گفت:حالش خوب نیست.هول جواب مسابقه رو داره.دو سه

روزه همین مدلیه.گیر بهش نده.

سرمو گذاشتم روی بالش حالم اصلا خوب نبود..همه ی امیدم به مسابقه ویالن بود

که اون هم......

وقتی یاد زحمت هایی که حمید برام کشیده بود می افتادم واقعا نمی دونستم

چطوری باید تو چشماش نگاه کنم.یاد سیمین افتاده بودم.اون هم خیلی خوب ویالن

میزد ولی منو معین و شهرزاد بهتر می زدیم.سیمین از من خوششنمی اومد

.مطمئن بودم از

نبود من توی مسابقه خیلی خوشحال شده.وقتی به معین فکر می کردم احساسه

بدی بهم دست می داد نمی دونم دقیقا چه احساسی ولی هرچی بود حسادت

نبود .یک جورای به دلم افتاده بود که معین نفر اول می شه.من معین رو دوست

داشتم ولی یک حس رقابت البته از نوع خوبش نسبت بهش داشتم.اینو خودشم می

دونست.حس رقابت بین منو معین باعث پیشرفت هردومون شده بود.گرچه هیچ وقت

هیچ کدوممون به روی خود نیووردیم.از این که ممکنه معین اول بشه ناراحت نبودم.از

این ناراحت بودم که فرصت رقابت با اونو از دست داده بودم.صورتمو گذاشتم روی

بالش و خوابیدم.ساعت 12 شب بود .با باران داشتیم فیلم نگاه می کردیم.اصلا

حواسم به فیلم نبود.باران چراغ هارو خاموش کرده بود که پوریا بیدار نشه.سرم درد

می کرد.یک فیلم ترسناک بود.من هیچ وقت از فیلم نمی ترسیدم.ولی اونشب خیلی

فرق می کرد.نمی دونم چرا ولی شخصیت اصلی فیلم منو یاد خودم می انداخت و

ترسم نسبت به پوریا.همش یاد اونشب می افتادم که پوریا در اتاقو قفل کرده بود .یاد

وقتی که زل زده بودم به کمربند شو فقط دعا می کردم درش نیاره.یاد کتک خوردن

هام.روی زمین غلط زدن هام.

دست باران رو گرفته بودم تو دستم.و یکم خودمو نزدیک کرده بودم بهش.پاهامو جمع

کرده بودم تو دلمو زل زده بودم به تلویزیون.باران به خودش اومد نگاهش به عرق های

روی پیشونیم افتاد و گفت:ساحل حالت خوبه؟اینقدر غرق در ترسم شده بودم که

صدای باران را نشنیدم.باران تکونم داد و گفت:کجایی؟خوبی؟به خودم اومدم و روم رو

کردم به باران .از حالت من یکم تعجب کرده بود .دست باران رو ول کردمو همونجور که

زل زده بودم به باران و نفس نفس میزدم گفتم:آره.آره.خوبم.پاهامو گذاشتم روی

زمین.گفت:می خواهی تو برو بخواب؟اول خواستم برم ولی به خاطر ترسی که

داشتم ترجیح دادم پیش باران بمونم.گفتم:نه می خواهم فیلمو ببینم.

10-15 دقیقه بعد پوریا از اتاقش اومد بیرون و بالای مبل واستاد اصلا متوجه حضورش

نشده بودم.گفت:باران اینو یک ذره کم کن می خواهم بخوابم.یک لحظه از جا پریدم

.دست باران رو محکم گرفتم.پوریا داشت نگاهم می کرد و باران از تعجب بهم خیره شده بود.

خودمو جمع جور کردم.از رو مبل بلند شدم.آروم گفتم:شب بخیر .سرمو زیر انداختمو

رفتم توی اتاقم. خیلی ترسیده بودم.در اتاقمو از پشت قفل کردمو رفتم روی تختم

خوابیدم.یک ترس مسخره همه ی وجودمو گرفته بود.بالشتمو گرفته بودم تو بغلمو از

ترس می لرزیدم.گریم افتاده بود.بالشتمو با دندون هام گرفته بودم و فشارش

میدادم.خیلی خیلی می ترسیدم.می ترسیدم بخوابمو پوریا بیاد توی اتاقم.از پوریا

خیلی بیشتر از اون چیزی که باید می ترسیدم.یک ترس بچه گانه.ساعت 2 بود هنوز

خوابم نبرده بود.دیگه واقعا نمی دونستم چی کار کنم.

عکس مامان رو گذاشتم روی بالش و بالش رو محکم گرفتم توی بغلم.ساعت حدود 3

نصفه شب بود.گوشه ی اتاقم نشسته بودم.هر لحظه استرس و اضطرابم بیشتر می

شد.رفته بودم زیر میز کامپیوتر قایم شده بودم.همه ی بدنم داشت می لرزید .انگشت

های پاهامو روی هم می کشیدم.پلک هام سنگین شده بود .خسته بودم ولی ترس

نمی گذاشت خوابم ببره. بالاخره ساعت 3:30 بود که از شدت خستگی پلک هامو

برای چند ثانیه روی هم گذاشتم ولی نا خود آگاه خوابم برد.فردای اونروز ساعت 8 بود

که باران درو زد .یکدفعه از خواب پریدم بالا و اومدم بلند بشم که سرم خورد به میز

.باران در می زد .گفتم:اااا.صبر کن .اومدم دیگه.

رفتم درو باز کردم .باران گفت :وااااااااااا. چرا درو قفل کردی .گفتم:دیشب یادم رفت

بازش کنم.گفت:پاشو بیا صبحونه بخور .صورتمو شستم و رفتم

سر میز صبحانه.پوریا سر میز نشسته بود .اروم گفتم:صبح بخیر و نشستم سر

میز.باران داشت چایی رو درست می کرد گفت:ساحل امروز می خواهم با نیلوفر برم

خرید.تو هم میای دیگه؟ سرم رو آوردم بالا و به پوریا نگاه کردم.پوریا با ابروهاش

گفت:نه.از اینکه ممکن بود تو تنهایی به باران حرفی بزنم می ترسید. یکم مکث

کردمو گفتم:نه.من نمی آم. کره رو گذاشت سر میز . و گفت:چرا؟جایی می خواهی

بری؟

گفتم:نه.حوصلشو ندارم. نشست سر میز و گفت:می آی حوصلتم وا می شه .

گفتم: خودت برو .باران وقتی دید حالم خیلی خوب نیست دیگه حرفی نزد .ساعت 10

بود که باران رفت بیرون.جلوی تلویزیون نشسته بودم و صداشو زیاد کرده بودم.از اینکه

با پوریا تنها بودم یکم می ترسیدم.تلفن زنگ زد صداشو نشنیدم.پوریا از اتاقش اومد

بیرون.سیگارش دستش بود . گفت:چرا جواب نمی دی ؟رفت طرف تلفن که قطع

شد.گفت:کم کن صدای اینو

و رفت توی آشپزخونه و در یخچال رو باز کرد .صدای تلویزیون رو کم کردم.همون وقت

موبایلم زنگ زد .روی میز کنار دستم بود ..برش داشتم .سیمین بود گفتم:

بفرمائید .

گفت:سلام ساحل جان .

-سلام

احولالات چطوره؟دیگه نه زنگی نه اس م اسی ؟.اا.راستی چرا برا مسابقه نیومدی؟

همه منتظرت بودیم .حیف شد .

بغض گلوم را گرفته بود به سختی گفتم:حالم خوب نبود .

پوریا گفت:کیه؟

گفتم:ببخشید یک دقیقه گوشی .دستمو گذاشت روی گوشی و گفتم:سیمین.

گفتم:ببخشید

گفت:خواهش می کنم.دیگه چه خبر خوش می گذره؟

-ممنون

راستی فهمیدی که.....

-چیو؟

-ا اااا.مگه معین بهت نگفت؟فکر می کردم بهت بگه.چمی دونم شایدم دلش

نیومده.بگه.معین اول شد.من هم دوم .یک پسر دیگه هم سوم.خشکم زده

بود.سریع گوشی رو قطع کردم.و گرفتم توی دستم.قلبم تند تند می زد .اعصابم

خورد شده بود و حسابی عصبی شده بودم.پوریا که از اون اول داشت به حرفهام

گوش می داد گفت:چی شد؟

به موبایلم خیره شده بودم.توی دستم فشارش می دادم..پوریا اومد جلو و گفت:چی

شد ساحل؟با دستم زدمش کنار و داد زدم :خفه شو .فقط خفه شو و هلش دادم از

عقب افتاد روی مبل جلوی من.دیگه حال خودمو نمی فهمید .خیلی خیلی عصبانی

بودم.از روی مبل بلند شدمو رفتم طرفه اتاقم.پوریا گفت:معلوم هست چته؟

بغضم شکست و داد زدم:همش زیر سر تو بی غیرته.ازت متنفرم.متنفر

پوریا :عصبانی شد .اومد طرفمو گفت:حرف دهنت رو بفهم.معلوم هست چه مرگیته.

گفتم:نمی فهمی دیگه.نمی فهمی .اگه می فهمیدی که ......

گفت:من نمی فهمم ؟

گفتم:پوریا خفه شو .بسه دیگه.

گفت:ساحل یک چیزیت می گما.

خواستم برم طرفه اتاقم که اومد جلو و گفت:تا نگی چته که نمی گذارم بری.

همونطور که گریم افتاده بود گفتم:خیلی بی شعوری.حالمو بهم می زنی.و زدمش کنار .

اومد جلومو داد زد :می گم چی گفت؟

گفتم:به تو چه.اصلا مگه برا تو مهم ؟مهم که ساحل بد بخت بعد از 9 سال زحمت باید

بششینه ببینه.سیمین دوم شده،معین اول شده؟

.یکم مکث کرد و گفت:می خواستی اونوقت که میری مهمونی فکر این روز هاشم بکنی

برگشتم ،خیلی عصبی بودم.رفتم کنارشو گفتم:آخه.چه جوری بگم .شعورت که نمی

رسه همینه دیگه.من مهمونی بودم یا تو که معلوم نیست هر شب کدوم قبرستونی

میری یو چه کثافت کاری ای می کنی؟

گفت:ببند دهنت رو .کارای من به خودم ربطداره ولی اگه فکر کردی وقتی 3 نصفه شب

تو پاسگاه پیدات می کنم به روی خودم نمی آرم ،کور خوندی هنوز اونقدر بی غیرت

نشدم.

.داد زدم:تو اگه اون مهران هرزه رو نمی آوردی خونه من مرض داشتم برم بیرون.؟

.گفت:ساحل در مورد مهران درست حرف بزنوووووووو.

گفتم:ببند دهنتو .بد بخت آخه تو چی می فهمی؟.تو که اونشب اونقدر مشروب خورده بودی که

اصلا نمی شنیدی

گفت:مثلا باید چیو می شنیدم که نشنیدم؟

گفتم:.صدای من بدبختو.چقدر داد زدم.پوریا تو رو خدا.جون مامان.تو رو قران منو از

دست این کثافت نجات بده.پوریا خواهش می کنم..لعنتی ،مهران می خواست درو باز کنه.اینو

می فهمی؟می خواست بیاد تو اتاق من.

برگشتم و رفتم طرفه اتاقم.پوریا دستمو گرفت و گفت:داری دروغ می گی مثله ...

.ببین با این حرفهای چرت و پرت نمی تونی مهران رو پیش من خراب کنی..سرشو

آورد جلو صورتمو گفت:تو هم بهتر حواست به خودت باشه که غلط زیادی نکنی.از

شدت عصبانیت زدم زیر گوشش و ازترس یک قدم رفتم عقب.خیلی ترسیده

بودم.بلافاصله دستشو برد بالا تا بزنه تو صورتم برای یک لحظه چشمامو روهم فشار

دادم.تمام بدنم داشت می لرزید.همون وقت باران زنگ زد .پوریا روش را برگردوند و

آیفون نگاه کرد.سریع رفتم توی اتاقمو درو از پشت قفل کردم.

خودمم باورم نمی شد جرات کرده باشم با پوریا اونطوری حرف بزنم

سر میز ناهار بودیم..بغض گلوم را گرفته بود.مدام به یاد ویالن بودم.تلفن زنگ زد.باران

داشت غذا می خورد.گوشی رو داد به من.گوشی را بردااشتم.حمید بود .

گفت:سلام

-سلام

-خوبی؟

-ممنون

چی کار می کنی؟باران اومد؟

-آره.

-خودت خوبی؟از ویالن چه خبر ؟جوابشو ندادند.

بغض گلوم راگرفته بود.اشک توی چشمام حلقه زده بود.

گفت:الو ؟ساحل؟

همونطور که بغض گلوم را گرفته بود .گفتم:بله؟

گفت:می گم مسابقه چه طور بود؟خوب دادی؟

گریم افتاد .گوشی رو گذاشتم روی میز و رفتم توی اتاقم .2-3 دقیقه بعد باران اومد

توی اتاقم.گوشه اتاق کنار ویالن نشسته بودم.اومد جلو و اشک هامو پاک کرد و

گفت:گریه نکن عزیزم.یک مسابقه ارزش نداره و گرفتم توی بغل خودش.هر چقدر می

خواستم خودمو کنترل کنم نمی تونستم.گریه می کردم.باران دستشو کشید روی

سرم.اشک هامو پاک کردو گفت:ساحل گریه نکن.مهم نیست.اصلا ارزش داره ؟تو

تلاشتو کردی.بقیش دیگه مهم نیست و سعی کرد آرومم کنه.پوریا اومد در اتاق رو باز

کرد که یک وقت به باران چیزی نگم.سرم رو از رو شونه ی باران برداشتمو اشک هامو

پاک کردم.

زل زده بود به من.بخاطر حرفهایی که شب قبل بهش زده بودم در مورد مهران هنوزر از

دستم ناراحت بود.

.پوریا یک بد بینی خیلی شدیدی نسبت به همه پیدا کرده بود.پوریا هنوزهم از ته قبل

باورش نشده بود که من مهمونی نبودم و در مورد مهران هم که اصلا حرفهامو قبول

نداشت.دستمو گرفت بلندم کرد و گفت:مهم نیست برو صورتت رو بشور.بلند شدمو

رفتم توی دستشویی تا صورتمو بشورم.در دستشویی را بستم.واقعا دلم گرفته بود

.هر چقدر سعی می کردم خودمو کنترل کنم فایده ای نداشت.زل زده بودم به

آئینه.خراش های اونشب هنوز روی صورتم بود .اشک می ریخت روی گونه هام.باران

درو زد گفت:ساحل حالت خوبه؟15 دقیقه ای می شد که زل زده بودم به آئینه.به

خودم اومدم و گفتم:آره..اشک هامو پاک کردم.صورتمو شستم و خودمو تو آئینه نگاه

کردم .چشمام سرخ سرخ شده بود .هنوزم اشک توی چشمام جمع شده بود .یک

مشت آب دیگه زدم به صورتمو رفتم بیرون.رفتم توی اتاقم .باران دستمو گرفت و

گفت:بهتری؟گفتم :آره .دستمو از دستش کشیدمو رفتم توی اتاقمو درو قفل

کردم.حمید بنا بود فردا صبح بیاد .هنوز کمرم و دستم درد می کرد.ساعت 8 صبح

حمید اومد .در خونه رو باز کرد و اومد توی حیاط. از صبح حالم خوب نبود.در سالن رو

باز کرد.پوریا گفت:سلام و رفت جلو دستو رو بوسی .باران رفت طرفه درو

گفت:سلام.چطوری؟ .واقعا نمی دونستم باید چه طوری توی چشماش نگاه کنم .بعد

از اون همه زحمت و پیگری و کلاس من حتی سوم هم نشدم.اشک توی چشمام

جمع شده بود.توی اتاقن خودمو زده بودم به خواب .حمید گفت:ساحل کجاست؟ باران

گفت:تواتاقش خوابیده.حمید خیلی خسته بود .نشست روی مبل .باران براش یک

لیوان شربت خنک آورد.شربت رو برداشت و گفت:دستت درد نکنه.باران نشست بغل

پوریا جلوی حمید.پوریا گفت:از کار چه خبر ؟حمید گفت:نگو که اعصاب برامون

نگذاشتند .همه ی کارها را ریختند بهم .هر چقدر برنامه ریزی کرده بودیم و خراب

کردند .باران گفت:خوب حالا این سه هفته دلشون به رحم اومد .حمید گفتنه.هنوز هم

معلوم نیست.چند تا از دستگاه ها خراب شدند .گفتند:تا درست کردن اونها.پوریا

گفت:پس که اینطور و لیوان شربتش رو از رو میز برداست و برد دم دهنش که بخوره.

باران گفت:در مورد ویالن به ساحل چیزی نگی ها خودش همینطوری حالش حسابی

خرابه.حمید گفت:نمی دونم چرا اینجوری شد؟ساحل عالی می زد .آخرین باری که با

استادش حرف زدم می گفت:خیلی عالی ولی حالا........لیوانش ر و برداشت ،.باران

گفت:حالا که دیگه شده.نبودی ببینی بعد از زنگ زدن تو چقدر گریه کرد.دلخوشیش

همین یک مسابقه بود .حمید ناراحت بود و حرفی نزد

.ساعت 10 صبح بود .باران توی آشپزخونه داشت غذا درست می کرد .پوریا خونه نبود

و حمید توی اتاقش خوابیده بود..باران یک نگاه به ساعت روی دیوار انداخت.زیر شعله

رو کم کرد و اومد طرفه اتاقم .در اتاق رو باز کرد روی تخت دراز کشیده بودم و ملحفه

رو کشیده بودم رو صورتم

باران گفت:ساحل بلند شو دیگه.ظهر شد.نمی آی کمک من ؟پاشو حمید هم اومده.و

اومد طرفم تا ملحفه رو از رو صورتم بکشم .ملحفه رو محکم با دستام گرفته

بودم.باران ملحفه رو زد کنار .گریه کرده بودم.چشمامو بستم.باران گفت:گریه می

کنی؟ملحفه رو کشیدم رو صورتمو گفتم:باران برو بیرون.باران ملحفه رو زد کنار و

گفت:بلند شو ببینم.چرا گریه می کنی ؟دستمو گرفت و گفت:پاشو بیا صورتت رو به

شور .حالا انگار چی شده.پاشو .گفتم:ولم کن.و ملحفه رو کشیدم رو صورتمو روم رو

کردم به دیوار .دلم نمی خواست حمید رو ببینم.باران کنارم نشست روی تخت و گفت

.ساحل پاشو .اینقدر خودتو اذیت نکن .بلند شو قربونت برم . و دستشو کشید روی

سرم .آروم اشک می ریختم. باران کنارم دراز کشید و گفت:ساحل ببین بعضی چیز ها

دست ما نیست .می دونم زحمت کشیدی .ولی خوب شاید بهتر بوده قبول نمی

شدی.توکلت کجا رفته عزیز من.دنیا که به آخر نرسیده.هزار تا موفقیت دیگه پیشروت

هست.نباید که نا امید بشی ..دستش و گذاشت زیر سرش و با اون یکی دستش

آروم کشید روی موهام.بغضم شکست برگشتمو گرفتمش توی بغلم.منو گرفت تو

بغلشو گفت:وای.گریه نداره.ساحل

باران رو محکم گرفته بودم تو بغلمو گریه می کردم توی اون مدت خیلی دلم می

خواست کسی رو داشتم تا بغلمش کنم .برای همه چیز گریه می کردم.بخاطر

دلتنگی برای مامانم .بخاطر اعتیاد پوریا ،رفتارش با من،بخاطر بی پناهی اونشب و

بخاطر ویالنم .باران از خودش جدام کرد و اشک هامو پاک کرد .صدای اذان تلویزیون

گریمو بیشتر می کرد .یاد مامان افتاده بودم.و قران خواندهاش.واقعا قشنگ می خوند.

. باران رو بغل کردمو همونطور که هق هق می کردم گفتم:باران دلم

برای مامان باباخیلی تنگ شده.خیلی.

اشک تو چشمای باران حلقه زده بود.اشک هامو پاک کرد و گفت:پاشو نماز تو بخون

.پاشو .بغض گلوش رو گرفته بود .دستمو گرفت و بلندم کرد .از روی تخت بلند شدمو

نشستم روی تخت .گفت:پاشو دیگه.اشک هامو پاک کردمو آروم زیر لب گفتم:

حمید چی گفت؟ بلندم کرد و گفت:تو بخاطر خودت ویالن می زدی نه حمید. پاشو

.پاشو وضو بگیر نمازتو بخون و بیا تو آشپزخونه کمک من .دستمو گرفت که بلندم

کنه.دستم خیلی درد می کرد .سریع بلند شدم. و با باران از اتاق اومدیم بیرون .باران

گفت:برو صورتتو بشور .رفتم توی دستشویی و در و بستم .صورتم مخصوصا گونه هام

سرخ شده بود .ساعت 12 بود.در اتاقمو قفل کرده بودم.سجادمو پهن کردم.چادرمو

سر کردم روی سجاده واستادم.سر نماز گریم افتاده بود .یاد نماز خوندن های مامانم

افتاده بودم وقتی که خیلی بچه بودم.می شستم کنارشو رکعت های نمازشو می

شمردم.تا نوبت به من برسره و مامان بهم کمک کنه تا نماز بخونم.به سختی سجده

می رفتم .هنوز کمرم خیلی خیلی درد می کرد.نمازم تموم شد.سرمو گذاشتم روی

مهر و گریم افتاد .

ساعت 12:15 بود .از اتاقم اومدم بیرون و رفتم توی آشپزخونه کمک باران .باران تقریبا

همه ی کار ها رو کرده بود .فقط یک سالاد بود که نشستم پشت میز آشپزخونه و

شروع کردم به خورد کردن کاهو ها .کمرم خیلی در می کرد .به صندلی که تکیه می

دادم بد تر می شد پوریا در سالن رو باز کرد.اومد توی

آشپزخونه.متوجه اومدنش نشده بودم.اومد توی آشپزخونه و گفت:سلام سرم رو

آوردم بالا .صاف نشستمو گفتم:سلام .باران گفت:سلام .پوریا خرید هاشو گذاشت

روی میز اپن.باران .اومد سر پلاستیک ها و گفت:ببینم چی خریدی.باران هم که

عاشق چیپس بود . گفت:ای ول .خوشم اومد .دیگه دستت اومده چی باید بخری.

اومد چیپس رو برداره ولی پوریا زودتر برش داشت و گفت:بگذار ببینم چی پختی .

رفت در قابلمه رو برداشت.گفت: ای بابا .این چیه؟

باران چیپس رو از دستش کشید و گفت:خورشت کرفس.حمید دوست داره.پوریا

گفت:تو هم مثل اون ساحل یک روز در میون به ما قیمه می داد.باران خندید و

به من نگاه کرد و گفت:ساحل چیکارش کردی این بدبخت رو؟ ولی من سرم زیر بود

همش داشتم به ویالنم فکر می کردم و اینکه

چطوری با حمید رو برو بشم.اصلا حواسم به حرفاشون نبود.باران که دید من جواب

ندادم یک نگاه به پوریا کرد و رفت سر کاراش..حمید از اتاقش اومد بیرون.تازه نمازشو

خونده بود .گفت:سلام

پوریا گفت:سلام .

.واقعا نمی دونستم باید چه جوری باهاش رو برو بشم.اومد توی آشپزخونه.چاقو رو

گذاشتم .تو ظرف سالاد ها و از روی صندلی بلند شدم.اشک تو چشمام جمع شده

بود .گفتم:سلام و نگاهمو انداختم روی زمین همون لبخند و آرامش بخش همیشگی

اش روی لب هاش نقش بست و آروم گفت:خوبی؟

بغض گلوم رو گرفته بود .نشستم روی صندلی حمید یکم نگاهم کرد و سعی کرد

نشون بده که هیچ اتفاقی نیفتاده.یک ربع بعد نشستیم سر میز برای ناهار جلوی

حمید نشسته بودم.اشک توی چشمام حلقه زده بود. و روم نمی شد نگاهش

کنم..غذا که تموم شد رفتم توی اتاقم.پوریا رفت توی اتاقش تا یک سرنگ برداره و بره

تو دستشویی کوکائینی که مهران بهش داده بود رو تزریق کنه.باران داشت میز رو

جمع می کرد حمید گفت:خیلی خوب شده بود .دو سه ماهی می شد دست

پختت رو نخورده بودم.حمید بلند شد ورفت تا از آشپزخونه بره بیرون .باران

گفت:راستی یک دقیقه بیا .حمید گفت:چیه؟ باران گفت:یک دقیقه بیا اینجا. حمید

اومد نزدیک باران گفت:چی شده؟.باران یک نگاه تو سالن رو کرد که من نباشمو

گفت:چیزی نشده .برو با ساحل یکم حرف بزن.گناه داره حالش خوب نیست.حمید

گفت:می خواستم همین کارو کنم. و اومد طرفه اتاقم در زد .فکر کردم بارانه.همونطور

که روی تختم خوابیده بودم گفتم:باران ولم کن .می خوابم بخوابم.حمید در.و باز کرد و

گفت :منم .بلند شدم نشستم روی تختم .قاب مامان که توی بغلم گرفته بودم روی

تخت بود سریع گذاشتم بالای تختم.حمید نگاهشو انداخت روی زمین .ویالن رو

برداشت و نشست روی صندلی جلوی تختم.

روم نمی شد حرفی بزنم.همونجور که روی تخت نشسته بودم تکیه دادم به دیوار

.سرم زیر بود و بغض گلوم رو گرفته بود.بابا یکمی ویالن بلد بود .قشنگ می زد .اولین

چیز ها رو هم اون یاد من داد و وقتی دید استعدادم خوبه تصمیم گرفت منو بگذاره

کلاس و استاد احمدی و .... .بابا همون چیز هایی رو که بلد بود به حمید هم یاد داده

بود .حمید ویالن رو گذاشت زیر گردنشو شروع کرد به زدن .یاد بابا افتاده بودم.اشک

توی چشمام حلقه زده بود .بد جوری یاد اون روزها برام زنده شده بود .اشک ریخت

روی گونه هام.سرم زیر بود.حمید هنوز داشت می زد.گفت:خوب می زنم؟سرم رو

آوردم بالا و

همونطور که گریه می کردم سرم رو تکون دادمو زیر لب آروم گفتم:آره.همونطور که

داشت می زد یک اشتباه کردو نوت رو اشتباه زد.خندید .ویالن رو آورد پائین و

گفت:انگار خراب کردم. نه؟همونطور که صورتم خیس اشک بود .خندم گرفت و سرمو

تکون دادم..ویالن رو گذاشت روی پاهام و نشست کنارم.گفت:تو برای مسابقه ویالن

یاد نگرفتی ؟گرفتی؟

با سرم گفتم:نه

گفت:خوب پس گریه هم نداره.آروم گفت:ساحل هیچ وقت نا امید نشو.حالا هم پاشو یک آبی به صورتت بزن .هوم؟

سرم رو تکون دادم یک لبخند اجباری زدمو رفتم از اتاقم بیرون

عصر همون روز حمید باید 900 تومان می برد سد قرار و می داد به یک نفر. لباس

هاشو پوشید و

پول رو گذاشت تو جیب کتش منتظر تلفنش بود تا باهم یک جا قرار بگذارند.اومد توی اتاقم.روی تختم نشسته بودم.هنوز کمربندشو نبسته بود و دستش بود .در اتاق رو باز کرد .چشمم به کمربند افتاد سریع از روی تخت بلند شدم.چشمامو دوخته بودم به

کمربند و قلبم تند تند می زد .حمید گفت:باشه؟

نگاهش کردمو گفتم:چی؟

گفت:ساحل حواست کجاست؟می گم من نمی رم تا سعیدی زنگ بزنه.زنگ زد منو

صدا بزن تو اتاق پوریام .باشه؟

سرم رو تکون دادمو آروم گفتم:حتما.

همونجور که با تعجب داشت بهم نگاه می کرد از اتاقم رفت بیرون.

10-12 دقیقه ای گذشت.حمید و پوریا داشتند از اینترنت چند تا مطلب می

گرفتند.حمید برای کارش نیازشون

داشت..تلفن زنگ زد .با حمید کار داشت. حمید رو صدا زدم .حمید از اتاق اومد

بیرون.و تلفن رو برداشت و آدرس رو نوشت.رفت تو اتاق پوریا و گفت :این مطلب ها

بسه.سیوشون کن تا بعد .من باید برم.پوریا اومد توی اتاقم .از پشت میزم بلند

شم.چند تا چک پول از جیبش در آورد و گفت:ساحل اینارو یک جا درست قایم می

کنی .تا من هم نگفتم هیچ حرفی در موردش نمی زنی.تعجب کرده بودم.گفتم:برا

چی؟گفت:تو چی کار داری .فقط این هارو می گذاری یک جا درست.چک پول ها رو

ازش گرفتم.پشتش امضای حمید بود.پوریا داشت از اتاق می رفت بیرون.گفتم:اینا

ماله حمیده.سریع روش رو برگردوند و گفت:سیسسسسسسس .تو کااری رو که

گفتم بکن.هیچ حرفی در موردش با کسی نمی زنی .فهمیدی؟گفتم:آخه.گفت:یالا

ببینم.الان باران می آد.زود اینارو می گذاری یک جا درست.و از اتاقم رفت بیرون.بخاطر

ترسم مجبور شدم قبول کنم.گذاشتمشون توی کشوی میزم.ولی ترسیدم کسی بره

سرش.گذاشتمش تو کمد لباسام ولی بازم ترسیدم .رفتم سر قفسه کتابامو

گذاشتمش لای یکی از کتاب هاش

همش هول اینو داشتم که کسی نبیندش.یک ساعت بعد حمید اومد فکر می کرد پول

رو گم کرده .همه ی اتاق خودش و پوریا رو گشت ولی پیداش نکرد.شب ساعت 10

بود .سرمیز شام بودیم.حمید ناراحت بود .همه جا رو گشته بود تا پول ها رو پیدا کنه

ولی نتونسته بود.اتاق خودش و پوریا را خیلی گشته بودند ولی نتونسته بودند پیدا

کنند .دلم می خواست بهش بدم ولی می ترسیدم..باران گفت:حالا ناراحت نباش من

پول تو حسابم دارم.800-900 تومانی میشه حمید گفت:نه.خودم دارم.ولی هر چی

فکر می کنم .نمی دونم کجا گمش کردم.پوریا گفت:تو ماشین ننداختیش؟

حمید:نه نبود هر چقدر گشتم ،نبود.پوریا گفت:حالا بالاخره پیدا میشه.

.از دست پوریا عصبانی بودم ولی جرات حرف زدن نداشتم. دیگه مغزم کار

نمی کرد .از دست پوریا و کاراش خسته شده بودم.ساعت 12 بود که با هول

استرس پول ها خوابم برد.ساعت 2 بود که از خواب بیدار شدم قلبم تند تند می زد

.حالم اصلا خوب نبود .خواب دیدم حمید پول ها رو پیدا کرده .سریع از روی تختم بلند

شدم.بسم الله گفتم لای کتاب رو یاز کردم .پول ها سر جاش بود .عرق کرده

بودم.خیلی می ترسیدم.رفتم توی آشپزخونه یک لیوان آب برداشتم.حمید

گفت:بیداری؟پشتم بهش .یک لحظه پریدم بالا .قلبم داشت از جاشکنده می شد

.لیوان از دستم افتاد شکست.اومد توی آشپزخونه.آروم گفتم:آره بیدارم و نشستم تا

خورده شیشه های بزرگ رو جمع کنم.یک لیوان آب برداشت.دولا شد و داد دستم.زل

زده بودم بهش .لیوان رو اط دستش گرفتم و خوردم .گفت:خوبی؟چرا ترسیدی؟

دستام می لرزید .لیوان رو گذاشتمن روی میز و گفتم:هیچی .گفت:پاشو من خودم

جمع می کنم.از روی زمین بلند شدمو دستامو شستم و خواستم ازآشپزخونه می

رفتم بیرون که گفت:حمید گفت:ساحل چیزی شده؟از ....چیزی ...می ترسی؟

سریع گفتم:نه.اومد جلوم و

گفت:چرا شب ها در اتاقت رو قفل می کنی؟

زل زده بودم بهش هول شده بودم. .گفتم:همینطوری.

یکم مکث کرد و گفت:شب بخیر .

آروم گفتم:شب بخیر .

سرمو زیر انداختمو رفتم توی اتاقم.

"پایان این قسمت "

هرگاه خداوند تو را به لبه ی پرتگاه برد باز به او اعتماد کن

چون یا تو را از پشت خواهد گرفت یا پرواز را به تو خواهد

آموخت

همیشه حرفی بزنید که بتوانید آن را بنویسید

چیزی را بنویسید که بتوانید پای آن را امضا کنید

چیزی را امضا کنید که بتوانید به پای آن بایستید

(ناپلئون)

شب های ماه مبارک رمضان با "شکرانه"

pursorkh-actor — Thu, 13 Sep 2007 13:07:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام:

ممنون از لطف همه ی شما .و ممنون از انتقاداتتون که در پیش برد داستان خیلی موثره.آغز ماه مبارک رمضان را به همه ی شما تبریک می گم و التماس دعا دارم و گرچه همه این کارو می کنیم ولی بازهم خواهش می کنم برای سلامتی و موفقیت آقای پورسرخ دعا کنید.خو برای شادی روح پدر مهناز عزیزم خوب امشب هم که شکرانه را می گذاره.من که دارم لحظه شماری می کنم.فکر می کنم خیلی قشنگه باشه.یعنی با وجود آقای پورسرخ حتما هست.خوب بریم سراغ جواب نظرات .

فرزانه جون:عزیزم ساحل توی پاسگاه اینقدر با دیدن پوریا شکه شده بود که دیگه به هیچ عنوان نمی تونست کاری کنه.

مهشاد جون:عزیزم یک سره که نمی خوردند .کم کم و آروم آروم.بعد ساحل هم بخاطر هر دوش ناراحته .ولی مشروب باعث می شه دیگه نفهمه چی کار می کنه پس طبیعتا از مشروب بیشتر

هیلدا جون:1.عزیزم ساحل یک بچه ی مامانی و یکم لوس .و بعد از مامانش خیلی خیلی به پوریا وابسته شده بود .و واقعا دلش نمی اومد کاری بکنه ولی از نظر دفاع کاری از دستش بر نمی اومد دفعه ی قبل هم نوشتم ساحل چند بار خواست کمربتد رو بگیره ولی فاییده ای نداشت.زورش به پوریا نمی رسید و بعلاوه همچین انتظاری هم نداشت که بخواهد از قبل....

2 .پیچ گوشتی هم که قبلا نوشته بودم.ساحل خیلی سعی کرد درو با پیچ گوشتی باز کنه ولی نتونست.یعنی بلد نبود . و نتونست .اگه مهران تونست به خاطر این بود که کارش این بود .در مورد شک به تلفن هم که 1 همه خیلی خیلی به پوریا اعتماد داشتند و فقط ممکن بود نگران بشند.که وقتی صدای ساحل و پوریا را شنیدند دیگه نگرانی ای به وجود نیومد .و در مورد گوشی تلفن هم ساحل خیلی وقت ها عادت داشته که صدای گوشیشو نشنوه یا جاش بگذاره.تلفن هم که پوریا بهونه کرد که سیم ها قطعه.

قسمت چهاردهم داستان:

سرهنگ داشت در مورد تعهد می گفت و نصیحت می کرد ولی من تنها صدایی که می شنیدم صدای نفس نفس های پوریا بود که اون همه پله را سریع اومده بود بالا .احمقانه بود ولی دلم می خواست پوریا داد میزد یا می زد تو صورتم تا حداقل یکم از عصبانیتش کم می شد .ولی پوریا فقط داشت میریخت تو خودش .سرهنگ بعد از اینکه حرفهاشو زد سرباز دم درو صدا زد و گفت :این خانوم یک دقیقه بیرون باشند.پوریا خواست بیاد دنبالم که سرهنگه گفت:با شما می خواهم حرف بزنم و شروع کرد به نصیحت کردن پوریا که حواسش را جمع کنه و زمونه بده ها از این جور حرفها .از پشت در داشتم گوش می کردم.سربازه دم در زیاد حواسش به من نبود .بيشتر حواسش به اون دختر و پسر هایی بود که روی صندلی نشسته بود.چاره ای نداشتم .سریع دویدم طرفه پله ها .یکی از سرباز ها دوید دنبالم و لی توی یکی از راهرو ها گمم کرد. اون یکی درو باز کرد و گفت:در رفت آقا.دختره در رفت.پوریا سرباز رو زد کنار و گفت :بی عرضه.داشتم می دویدم طرفه در خروجی پاسگاه .پوریا هم داشت می اومد دنبالم .یک لحظه روم را برگردوندم تا ببینم با پوریا چقدر فاصله داره که از پله ها محکم خوردم زمین.پوریا داشت می اومد دنبالم .پاهام خیلی درد می کرد باسختی بلند شدمو دویدم و از پاسگاه رفتم بیرون.پوریا خیلی سریع تر از من می دوید .دیگه داشت نفسم بند می اومد .پوریا هر لحظه بهم نزدیک تر می شد.پام گیر کرد به یکی از سنگ فرش های پیاده رو که بد نصب شده بود و با صورت خوردم زمین.پوریا داشت دیگه می رسید بهم .دستم کشیده بود روی زمین و خیلی می سوخت .پوریا داشت با عصبانیت نگاهم می کرد .از جام به سختی بلند شدمو دویدم توی کوچه ی بغلی ولی بن بست بود نه کوچه.پوریا اومد داخل کوچه.عقب عقب می رفتم.خیلی ترسیده بودم.تاریک تاریک بود .هیچ خونه ی ای توی بن بست نبود به جز در یک پارکینگ قدیمی.پوریا داشت می اومد جلوتر .دیگه به در پارکینگ گیر کرده بودم.دستمو اومد بگیره که هلش دادم.خیلی عصبانی بود .محکم زد تو صورتم.گفتم:من خونه نمی ام ها .گفت:خفه شو.با این کثافت ها تو اون خونه چه غلطی می کردی .یکدفعه عصبانی شدم . واقعا زور داشت که بعد از اون همه بد بختی تازه بخواهم جواب بدم که چرا تو ی اون خونه بودم کنترلم رو از دست دادم وزدم تو صورتش.زل زده بود بهم .باورش نمی شد بزنم تو صورتش.گفت:برو بتمرگ توی مشین .خیلی ترسیده بودم.محکم دستمو گرفت و کشید .هر چقدر خواستم دستمو در بیارم فایده ای نداشت.پوریا محکم دستمو گرفته بود .اومد جیغ بزنم که دستشو گذاشت روی دهنم.زورم بهش نمی رسید.با پاهام کوبیدم به پاهاش ولی فایده ای نداشت.بردم طرفه ماشین و نشوندم روی صندلی جلو.خواستم پیاده ش که سریع راه افتاد .گفتم:من می خواهم پیاده شم .زدم روی جلوی ماشین و داد زدم .وایسا پیاده می شم.گفت:خفه شو .فقط خفه شو .دیگه داشتم از ترس می مردم.از پاسگاه دور شده بودیم و هیچکس توی خیابون نبود .در ماشین رو باز کردمو گفتم:وایسا می ندازم خودمو پائین .وایسا به خدا می ندازموووووو.مجبور شد بایسته.

خواستم از ماشین پیاده شم ولی محکم بازو مو گرفت و گفت:کجا؟فکر کردی می گذارم بری .می خواهی بیشتر از این ابرومو ببری ؟.ساحل به قران پاتو از ماشین بگذاری بیرون،زیرت می گیرم .گفتم:خفه شو عوضی .دستمو به زور از دستش کشیدم بیرون و از ماشین پیاده شدم.پوریا از ماشین پیاده شدو اومد دنبالم.پام بد جوری پیچ خورده بود و نمی تونستم درست بدوم.پوریا رسید بهم.تکیم داد به دیوار و محکم زد تو صورتم. گفت:مثل آدم بیا سوار ماشین شو.گفتم:نمی آم.گفت:غلط می کنی.دختره ی پر رو .تا ساعت 3 شب کدوم قبرستونی بودی؟هولش دادم عقب .با هم درگیر شدیم.نا خواسته با زانوش محکم کوبید توی دلمو و خواست ببرتم .دستامو گرفته بودم تو دلم .خیلی درد گرفته بود .اشک می ریختم و می خواستم از دستش فرار کنم ولی با ضربه ای که تو دلم خورده بود غیر ممکن بود .خیلی درد گرفته بود .از درد لبامو گاز می گرفتم.هلم داد توی ماشین .دیگه از درد حتی نمی تونستم .حرف بزنم .فقط پاهامو جمع کرده بودم تو دلم و داشتم از درد گریه می کردم. رسیدیم خونه.هنوز دلم درد می کرد.ماشین را پارک کرد توی حیاط.از ماشین پیاد شد تا درو ببنده.از ماشین به سختی پیاده شدمو همونطور که دستم رو گرفته بودم تو دلمو و کمرو از شدت درد خم کرده بودم.دویدم طرفه سالن.درو باز کردمو رفتم داخل .اتاق حمید نزدیک ترین اتاق بود به در سالن.رفتم داخلش و خواستم درو قفل کنم ولی کلید داخلش نبود .خواستم برم تو اتاق خودم که صدای در سالن که پوریا بازش کرده بود را شنیدم.دیگه هیچ راهی نداشتم.رفتم.گوشه ی اتاق حمید پشت میزش قایم شدم.نفس نفس میزدم.پاهامو جمع کرده بودم تو دلم سعی می کردم اروم نفس بکشم ولی نمی تونستم بغض بد جوری گلوم را گرفته بود.همه ی بدنم داشت می لرزید.ىلم خيلي ىرى ميكرىزپوریا در اتاق حمید رو باز کرد.صدای نفس نفس زدن منو که شنید مطمئن شد که همون جام .اروم در اتاق را قفل کردو چراغشو روشن.داشتم از ترس می مردم.پوریا اومد بالای سرم واستاد..به سختی بلند شدم ایستادم.پوریا کمر بندشو در آورد .از ترس زبونم بند اومده بود .همونطور که بخاطر درد دلم دولا شده بودم دویدم طرفه در ولی در قفل بود .داد زدم کمک ..........کمک .......تو رو خدا.........یکی بیاد کمک و فقط جیغ می زدم. .و می کوبیدم به در .گفتم:کثافت بیا این درو باز کن.پوریا دستمو گرفت و پرتم کرد وسط اتاق و با سگک کمربند ...............

مثله دیونه ها شده بود .هر چقدر ازش خواهش کردم فایده ای نداشت .چند بار بلند شدمو و خواستم کمربند و ازش بگیرم ولی هم پوریا زورش بیشتر از من بود و هم من با اون دل درد شدید نمی تونستم از خودم دفاع کنم.دستامو قلاب کرده بودم دور سر و گردنم که به اونها نخوره .توی عمرم اونقدر جیغ نکشیده بودم.وقتی سگک کمربند ها می خورد توی کمرم حس می کردم دیگه نفسم بالا نمی آد همه ی بدنم درد می کرد.بالاخره کمربندشو پرت کرد گوشه ی اتاق و رفت بیرون. رفت توی حیاط و نشست روی اییون.سیگارشو در آورد و روشنش کرد و تا صبح همون جا نشست و سیگار کشید .ساعت 6 صبح بود رفت توی اتاقش .یکم کوکائین تزریق کرد و روی تختش و دراز کشید .چشمامو باز کردم ساعت 5 بعد از ظهر بود.این همه مدت را از خستگی و درد خواب بودم.بدنم خیلی خیلی می سوخت .روی زمین افتاده بودم.مانتوم خونی شده بود و همه ی بدنم کبود. آروم گریه می کردم.به سختی از روی زمین بلند شدم.خواستم لباسمو عوض کنم ولی لباسم به زخم هام چسبیده بود .بلند شدم واستادم ولی از شدت درد پاهام دوباره خوردم زمین.دستمو گرفتم به تختمو دوباره از جام بلند شدم. رفتم طرفه حمام .دستام خیلی درد می کرد و کمرم رو نمی تونستم صاف کنم.همه ی بدنم درد می کرد و می سوخت .بیشتر از 4-5 دقیقه طول نکشید که از شدت سوزش بدنم مجبور شدم بیام بیرون.پوریا توی آشپزخونه پشت میز نشسته بود و سرش را گذاشته بود روی میز .یک لیوان آب جلوی دستش گذاشته بود.هنوزم از دستم عصبانی بود که چرا باعث شدم اون همچین کاری بکنه.با صدای باز شدن در حمام سرش رو آورد بالا.نمی تونستم راه برم .حمام رفتن باعث شده بود زخم هام خیلی بیشتر بسوزه.همونطور که خودمو به دیوار تکیه داده بودم.رفتم طرفه اتاقم .ضعف خيلي شدیدی بدنم رو گرفته بود.لباسم كه روی زخم هام می کشید باعث می شد زخم هام خیلی بیشتر بسوزه .یک لحظه چشمام سیاهی رفت دستمو گذاشتم روی دستگیره ی در و در اتاقمو به سختی باز کردمو خواستم برم توی اتاقم ولی از شدت ضعف سرم گیج رفت افتادم روی زمین و از حال رفتم.پوریا دوید طرفه مو گفت:ساحل چی شد؟ساحل..........ساحل .

چشمامو که باز کردم،روی تخت بیمارستان بودم بخش اورژانس خواهران. پوریا بیرون روی صندلی ها نشسته بود .پرستار داشت زخم های کمرمو پانسمان می کرد.خیلی می سوخت .گریه ام افتاد .پرستاره دستشو کشید رو سرم و گفت:به هوش اومدی عزیزم.ساحل خانوم آره؟گریه نکن الان تموم می شه.یک زنی بود 33-34 ساله

پانسمان که تموم شد برگردوندم و آستینمو زد بالا یک سرم بهم وصل کرد .اومد نزدیک صورتمو و گفت:برادرت زده؟چشمامو زدم بهم و همونطور که بغض گلوم را گرفته بودسرم را تکون دادم.گفت:با چی زده تو دلت؟ اشک از گوشه ی چشمام ریخت روی بالش.حرفی نزدم گفت:می خواهی به کسی زنگ بزنم؟فقط زل زده بودم بهش .دیگه به هیچ کس اعتماد نداشتم .همونطور که از شدت سوزش اشک از گوشه ی چشمام می ریخت روی گونه هام .آروم گفتم:نه.گفت:باشه .هر جور دوست داری.ولی اگه خواستی بهم بگو .دستشو کشید روی سرمو رفت از اتاق بیرون پوریا از روی صندلی بلند شد و گفت:حالش چطوره؟پرستاره گفت:برو بگو مادرش بیاد.پوریا گفت:نداره. پرستاره دلش برای من سوخته بود و از دست پوریا عصبانی بود.جواب پوریا را نداد و رفت.پوریا رفت جلوشو و گفت:با شما دارم حرف می زنم.حالش چطوره؟ پرستاره یک نگاه تحقیر آمیزی به پوریا کرد و گفت:برو خدا رو شکر کن.با لگدی كه تو شکمش زده بودی ممکن بود دیگه نتونه بچه دار بشه .می فهمی اینو؟ و رفت طرفه اتاق های دیگه.پوریا یاد شب قبل افتاد که با زانوش زده بود توی دلم. حالش خودشم خیلی بد بود .نشست روی صندلی .اعصبابش لز دست جفتمون حسلبی خورد بود.صندلی های پشت در اتاق .روی تخت دراز کشیده بودم.گریه می کردم.وقتی یاد کتکت هایی که ازش خورده بودم می افتادم بغض گلوم را می گرفت و اشک توی چشمام حلقه می زد.3-4 ساعت گذشت.پرستار اومد توی اتاق .سرمم دیگه داشت تموم می شد .سرم را در آورد و یک پنبه گذاشت روش و گفت:بلند شو عزیزم .کمکم کرد بلند شدمو و از اتاق بردم بیرون پاهامو می کشیدم روی زمین..کمرم،دستام و دلم حسابی درد می کرد.پوریا از روی صندلی بلند شد.به سر و وضعم یک نگاه انداختو نگاهشو انداخت روی زمین.پرستار گفت:بگیرش نمی تونه درست راه بره..پرستار دستش رو کشید رو سرمو گفت:مواظب خودت باش.پوریا کمکم کرد و بردم طرفه ماشین.خوابیدم عقب ماشین .هوا تاریک شده بود .ساعت 10 شب بود .زل زده بودم به ستاره ها و یاد مامانم افتاده بودم.پوریا ماشین را روشن کرد و راه افتاد .اشک از گوشه ی چشمام می ریخت .دیگه یک ترس شاید مسخره نسبت به همه به خصوص پوریا پیدا کرده بودم. نمی تونستم به کسی اعتماد کنم.پوریا از توی بیمارستان زنگ زده بود به مهران و مهمونی را کنسل کرده بود .واقعا دلم برای مامانم تنگ شده بود و دیگه نمی تونستم دوریش رو تحمل کنم.هیچکسو نداشتم که بهش اعتماد کنم حتی اعتمادمو نسبت به باران ، حمید و مینا هم از دست داده بودم.چون پوریایی که از همه بهتر بود همچین بلاهایی رو سرم در آورده بود وای به حال بقییه .واقعا از پوریا می ترسیدم.رسیدیم خونه.پوریا ماشین رو برد داخل و خواست در خونه را ببنده.با سختی از ماشین پیاده شدم.دستمو گرفته بودم به بدنه ی ماشین و رفتم طرفه در سالن به پله ها که رسیدم خوردم روی زمین.پوریا درو زد به همو اومد طرفم بلندم کرد و گفت:چی کار می کنی؟بردم توی اتاقم و از اتاق رفت بیرون.روی تخت دراز کشیده بودم و گریه می کردم.چشمم به ویالنم افتاد و یاد مسابقات که 2-3 روز بعد بود افتادم.به سختی ویالن را برداشتم تا ببرم بالا ولی نتونستم چند بار سعی کردم ولی بی فایده بود..اصلا به این فکر نکرده بودم.ویالن و گذاشتم کنارم.سرم را گذاشتم روی تخت و زدم زیر گریه.دستام اینقدر درد می کرد که اصلا نمی تونستم ویالن را بالا ببرم چه برسه به اینکه بخواهم بزنم.فقط خدا خدا می کردم که دستام خوب بشه.ولی 2 روز گذشت ساعت 6 عصر باید می رفتیم برای مسابقه.پوریا اصلا یادش نبود .از شدت ناراحتی داشتم می مردم.اونهمه زحمتم به هدر رفته بود .ساعت 6:10 عصر بود.یاد استاد احمدی افتاده بودم.یاد مامان که چقدر دلش می خواست من بتونم موفق بشم.یاد اولین روزی که دست بابام رو گرفته بودم .یک دختر بچه ی 8 ساله بودم و رفتم دم آموزشگاه استاد احمدی یاد روز خداحافظی با استاد احمدی.

توی این دو روز پوریا با من یک کلمه هم حرف نزده بود. خونه نبودش .روی تخت اتاقم نشسته بودم.دولا شدم .قاب عکس مامان را که گذاشته بودم کنارم ،روی تخت بوس کردم.همونطور که به مامان زل زده بودم و اشک می ریختم گفتم:مامان ...به خدا نمی تونم وگرنه می رفتم.....تیغی را که 5 دقیقه ای می شد بعد از کلی کلنجار رفتن با خودم آورده بودم و کنارم گذاشته بودم برداشتم.گذاشتم روی رگ دستم.می خواستم رگ دستمو بزنم ولی می ترسیدم .از اینکه بعدش چی می شه .از اینکه اگه زنده بمونم پوریا چی کارم می کنه و اینکه خدا منو می بخشه یا نه. ولی تصمیم خودمو گرفته بودم.توی این مدت اینقدر شکست عاطفی خورده بودم که دیگه هیچ دلیلی برای زنده موندن نداشتم.آروم گریه می کردم. یک عذاب وجدان شدید گرفته بودم ولی احساسه دلتنگیم نسبت به مامان نمی گذاشت صرف نظر کنم . همونطور که هق هق می کردم آروم گفتم:مامان دلم برات تنگ شده.من ...مامان ..من خیلی صبر کردم....مامان......واقعا بهت احتیاج دارم.....خودت می دونی مجبور شدم...... می خواهم بغلت کنم........دیگه نمی تونم.................. .حتی برای یک لحظه ........چشمامو محکم فشار می دادم رو هم .تیغ را گذاشتم روی رگ دستم.و داشتم رگ دستمو خراش می دادم .جرات این کار رو هم نداشتم.دستام می لرزید .یواش یواش داشتم تیغ رو روی رگ دستم می کشیدم.خون رو روی دستم حس کردم.چشمامو آروم باز کردم .ولی دو سه قطره بیشتر نبود .چشمامو بستمو دوباره فشار دادم. کم کم داشت زیاد می شد.خیلی می سوخت .لبمو گاز می گرفتمو و دندون هامو روی هم فشار می دادم.چشمامو باز کردم .هنوز خیلی مونده بود تا زده بشه.دستم خونی شده بود .همون وقت پوریا در اتاقمو باز کرد .اینقدر هول زدن رگمو داشتم که صدای در خونه را نشنیده بودم.وقتی درو باز کرد .خیلی خیلی هول شدم.سریع رنگم پرید .لرزش دستام دو چندان شد .ازروی تختم بلند شدم همونجور که تیغ توی دستم بود و داشت از دستم خون می اومد دستمو سریع بردم پشت سرم .اینقدر ترسیده بودم که نمی فهمیدم دارم از شدت ترس دارم دستامو فشار می دم و تیغ داره دستمو می بره .پوریا گفت:تو دستت چیه ؟گفتم: هی ...هیچی گفت :ببینم تو دستتو .گفتم:هیچی نیست .داد زد ببینم:اینقدر ازش می ترسیدم که مجبور شدم.دستمو بیارم جلو.تیغ کف دستمو بریده بود و دستم پر خون شده بود .البته سطحی بود.پوریا سریع دستمو گرفت و برد توی اتاقش از توی میز اتاقش باند ها رو برداشتو با عجله بردم طرفه دستشویی .سریع شیرو باز کرد و دستمو گرفت زیر شیر . .دستم خیلی نبریده بود ولی معلوم شد که می خواستم رگمو بزنم .شیرو بست و أروم ؤى تو صورتمو گفت:معلوم هست چته؟ اون از رفتارت با مهران.اون از پیرشب که تا 3 نصفه شب بیرون بودی این هم از الان که رگت را میزنی؟ چیه؟چته؟بغض گلوم را گرفته بود .خیلی ازش می ترسیدم. آوردم بیرون همون وقت موبایله پوریا زنگ زد خواست برش داره ولی دید هنوز داره از دستم خون می آد .نشوندم روی زمین و با باند شروع کرد به بستن دستم.دستم می لرزید . موبایل رفت رو پیغام گیر .معین بود .گفت:آقای بقایی؟آقایی بقایی اگه می شنوید گوشی را بردارید .چرا هنوز ساحل نیومده؟ آقای پوریا لطفا گوشی را بردارید .اتفاقی افتاده؟ساحل الان باید اینجا باشه.پوریا خیلی جا خورد اصلا یادش نبود.برگشت منو نگاه کرد.اشک ریخت رو صورتم.یک لحظه اشک توی چشماش جمع شد ولی سعی کرد خودشو کنترل کنه.به سختی بلند شدمو رفتم طرفه اتاقم.اومد جلوم و گفت:کجا ؟ حرفی نزدم.و خواستم از کنارش رد بشم ولی نگذاشت.گفت :کجا ؟می خواهی دوباره یک بلایی سر خودت بیاری؟

پوریا دستمو گرفت و بردم توی اتاق خودش نشوندم روی تخت و گفت:از کنار من جم نمی خوری.اونروز تا شب پوریا از کنارم تکون نخورد .شب ساعت 10 بود .مهران زنگ زد گفت:که پوریا بره اونجا ولی پوریا چون ازینکه رگمو بزنم می ترسید قبول نکرد و موند توی خونه.روی تخت پوریا نشسته بودم و به دیوار تکیه داده بودم .به یک نقطه خیره شده بودم وقتی یاد شب قبل می افتادم همه ی بدنم می لرزید .پوریا رفت سر کشوی میزش و کوکائینی رو که صبح از مهران گرفته بود ،آورد بیرون با یک سرنگ و یک آب مقطر .کوکائین رو با آب مخلوط کرد و با سرنگ کشیدشون .آستین خودشو زد بالا و فرو کرد توی دستش.اشک توی چشمام حلقه زده بود.توی این مدت پوریا هیچ وقت جلوی من خودش تزریق نکرده بود.هنوز هم پوریا رو دوست داشتم ولی خیلی خیلی ازش می ترسیدم و اصلا بهش اعتماد نداشتم.نه تنها به اون بلکه اعتمادمو نسبت به همه از دست داده بودم.گفت:به حمید چی گفتی؟حرفی نزدم.گفتکزنگ زدی به حمید چی گفتی ؟گفتم:هیچی.گفت:به باران گفتی؟گفتم:نه.گفت:ساحل دروغ نگو.می خواهم بدونم چی گفتی.گفتم:هیچی نگفتم.روش را برگردوند طرفمو گفت:کاریت ندارم .ساحل چی گفتی؟می ترسیدم.خیلی ازش می ترسیدم.گفتم:به جون مامان من هیچی نگفتم.سرش را انداخت زیر و دیگه حرفی نزد. ساعت 10 شب بود که باران زنگ زد به گوشی پوریا

- سلام

- سلام.چطوری؟

-خوب نیستم .تیممون باخت .

-چرا؟

- چه می دونم .خوب بازی نکردیم.اون ها هم خیلی قوی بودند و تمرین کرده بودند.اصلا ولش کن .خودت خوبی؟ساحل خوبه؟

-آره اون هم خوبه.

- اون بار گفت ویالنش امروزه؟هر چقدر بعد مسابقه بهش زنگ زدم گوشی شو برنداشت.طبق معمول این گوشی دکوریه.حالا چی شد .خوب داد؟

-اا.آره .خودش که راضی بود .

-گوشی بده باهاش حرف بزنم.دلم خیلی براش تنگ شده.

-تازه خوابیده.

-خوب پس صداش نزن.کاش قبول بشه.دلش به همین یه مسابقه خوشه.

-آره.آره.

من فردا بلیط گرفتم با سارا می آییم .

رنگش پرید

-ااا .چه زود.؟

- دیگه کاری ندارم.

-آره راست می گی.چیز کن.مواظب خودت باش .ساعته چند می آیی ؟

-فکر کنم .4-5 عصر .

-خوب برم دیگه.کاری نداری؟

-نه.مواظب باش تو راه

-باشه .به ساحل هم سلام برسون .خداحافظ.

-خداحافظ

دیگه جرات حرف زدن با پوریا را نداشتم.گفت:تو رو تخت بخواب من هم روی زمین .گفتم:نه ..رفتم طرفه در اتاق .گفت:کجا گفتم:بالشم رو بیارم بلند شد و اومد دنبالم .بالشم و با ملحفه ام ،برداشتم هنوز توی اتاق من بودیم .گفت:چرا چیزی نگفتی؟حرفی نزدم. رفتم توی اتاق پوریا و روی زمین خوابیدم.پوریا خوابید روی تختش و گفت:باران بود زنگ زد.....دلم ....نمی خواهد باران یا حمید چیزی بدونند.برگشت و منو نگاه کرد و گفت:باشه؟

آروم گفتم :باشه و ملحفه را کشیدم روی صورتم.همه ی بدنم درد می کرد و کمرم می سوخت.زیر ملحفه بودم.واقعا با تمام وجودم ازش می ترسیدم.ملحفه رو از رو صورتم زد کنار و گفت:ساحل کاری نمی کنی .هوم؟ زل زده بودم بهش .سخت بود ولی هنوزم دوستش داشتم.آروم گفتم:باشه.

خیلی طول کشید تا خوابم برد..صبح ساعت 8 بیدار شدم.پوریا توی اتاق نشسته بود .گفت:ساحل پاشو صبحونه بخور.دلم می خواست هیچ وقت بیدار نمی شدم.اشک توی چشمام حلقه زده بود به سختی از روی زمین بلند شدم .رفتم صورتمو شستمو رفتم سر میز .داشتم از گرسنگی می مردم.دستام خیلی خیلی درد می کرد .با پوریا صبحونه خوردیم.پوریا گفت:ساحل نمی خواهم یک کلمه در این مورد به باران حرفی بزنی ؟می فهمی ؟سرم رو تکون دادم.پوریا از این که به باران یا حمید حرفی بزنم می ترسید ولی خوب کاری نمی تونست بکنه تا ساعت 2:30 پوریا دنبالم بود و تنهام نگذاشت .ساعت 2:30 بود که زنگ زد به باران .

باران گفت :اصفهانم .و خودم با تاکسی می آم.پوریا خیلی نگران بود .روی مبل نشسته بودیم.روی مبل خوابم برده بود پوریا نزدیکم نشسته بود و زل زده بود به صورتم.جای خراش هایی که شمشاد ها روی صورتم ایجاد کرده بودند هنوز بود.دیگه حسابش از دستش در رفته بود که کدومش را خودش زده کدومش را ....

دستشو آروم کشید روی صورتم.یک دفعه از خواب پریدم بالا. خیلی ترسیده بودم.پوریا دستشو کشید عقب.یکم ازش دور شدم.یه مکثی کرد و گفت:اگه باران پرسید صورتت چی شده می گی خوردی زمین .باشه؟سرم رو تکون دادم.گفت:دستت هم می گی با چاقو بردی؟ساحل به خدا یک کلمه حرف بزنی من می دونم و تو .امد نزدیکم و گفت:فهمیدی؟خیلی ازش می ترسیدم .یکم رفتم عقب و گفتم:آره.

گفت:گریه هم به هیچ عنوان نمی کنی.ویالنم می گی دادی.

بغض گلوم را گرفته بود .اشک از گوشه ی چشمام می ریخت روی صورتم .همون وقت زنگ در خونه را زدند .باران طبق معمول کلیدشو یادش رفته بود.پوریا گفت:کیه؟باران گفت:باز کن .منم .

پوریا یک نگاه به من کرد .صورتم خیس اشک بود .دستمو گرفت بلندم کرد و گفت:برو صورتتو بشور.درست هم راه برو.باران می فهمه.رفتم توی دستشویی و صورتمو شستم.از دستشویی اومدم بیرون.باران در سالن را باز کرد و گفت:سلام.با پوریا دست دادند و رو بوسی و خلاصه اومد نزدیکم گفت:سلام چطوری؟بغلم کرد و نشوندم اونجا

گفت:نمی دونی چقدر دلم برات تنگ شده بود .منو گرفته بود توی بغلش.

گفت:خوبی خوش می گذره ؟

زل زد تو چشمام گفت:نمی دونی چقدر دلم برات تنگ شده بود.دستموکشیدم روی صورتش.باورم نمی شد بارانی که تا چند روز پیش اینقدر بهش احتیاج داشتم حالا پیشم باشه.ولی دیگه خیلی نمی تونستم بهش اعتماد کنم.دستمو از رو صورتش برداشت و گفت :دست چی شد ه؟چرا صورتت...گفتم:خوردم زمین.گفت:کجا؟گفتم:تو حیاط .. دستمو بوس کرد و تو چشمام نگاه کرد یک لبخندی زد و گفت: خوبی؟

بغلش کردم.توی اون وضعیت روحی وجود باران می تونست شاید یکم آرومم کنه.اشک توی چشمام حلقه زده بود به روی خودش نیورد.

با باران و پوریا روی مبل نشسته بودیم.باران گفت:زنگ زدم حمید گفت:3 هفته مرخصی بشون دادند و فردا پس فردا می آد.نگرانی پوریا خیلی بیشتر شد.باران یک نیم ساعتی نشست حرف زد و از مسابقه هاشون تعریف کرد.نمی دونستم چرا ولی دیگه به باران هم نمی تونستم اعتماد کنم..فقط زل زده بودم به باران .باران گفت:چیه؟آروم شدی؟ یک لبخند اجباری زدم..خندید.10-15 دقیقه بعد رفت توی اتاقش و بعد هم رفت که یک دوش بگیره .پوریا گفت:اینجوری می خواهی کسی نفهمه؟این یعنی چی که حرف نمی زنی؟ بخواهی اینجوری ادامه بدی من می دونم و توو رفت توی اتاقش

دست خودم نبود .یک ترس مسخره همه ی وجودمو گرفته بود .باران بعد از حمام رفت توی اتاقش و خوابید .ساعت 8 شب بود که بیدار شد.پوریا شامو درست کرده بود.با باران سر میز نشستیم.باران گفت:خوب تعریف کن ویالن خوب زدی؟جوابشو کی میدند؟بغض گلوم را گرفته بود.پوریا یک نگاه به من کرد و گفت:گفتند اگه رتبه آوردند ، بهشون زنگ می زنند .سرمو انداختم زیر و شاممو خوردم.فردای اونروز .باران تلفن را وصل کرد و گفت: ا .اینکه درسته.حمید می گفت قطع کردند..پوریا گفت:لابد تازه درست شده.

ساعت 11 صبح بود که تلفن زنگ زد.باران برداشت.معین بود.باران گفت:شما؟گفت:معین هستم.باران منو صدا زدو گفت ساحل بیا تلفن.گفتم:کیه؟گفت:اقا معین .پوریا که نشسته بود روی مبل و میوه می خورد میوه تو گلوش گیر کرد و رفت توی آشپزخونه.همونطور که داشت آب می خورد اشاره کرد که :جلوی باران...........

گوشی را برداشتم.و گفتم:الو .گفت:ساحل معلوم هست کجائی .چرا نیومدی مسابقه؟مشکلی پیش اومد؟

هر چقدر زنگ زدم خونتون که کسی بر نداشت .موبایل داداشت که رو پیغام گیر بود و خودتم که بر نمیداشتی.

ساحل؟

گفتم:بله؟گفت:حالت خوبه؟گفتم:آره

گفت:خیلی منتظرت موندم.بغض گلوم را گرفته بود.گفت:نمی خواهی بگی چرا نیومدی؟حرفی نزدم.گفت:نمی تونی صحبت کنی؟ساکت بودم.گفت:ساحل معلم هست حواست کجاست.گفتم:چیه؟گفت:تو یه چیزیت شده.ساحل در مورد ازدواج فکراتو کردی؟همونطور که بغض گلوم را گرفته بود گفتم:نه.پوریا اشاره کرد زود قطع کنم.گفتم:کاری نداری؟گفت:ساحل می خواهم ببینمت .گفتم:نمیشه.گفت:من باید ببینمت .گفتم:نمیشه .پوریا داشت منو نگاه می کرد.گفتم:کاری ندارید ؟گفت:ساحل سفرم عقب افتاد نمی خواهی یکم بیشتر فکر کنی؟یکم مکث کردم و گفتم:خداحافظ.

"پایان این قسمت"

زندگی با همه وسعت خویش محمل ساکت غم خوردن نیست.

حاصلش تن به قضا دادن و پژمردن نیست.

زندگی رفتن و راهی شدن است.زندگی جنبش راهی است

از سر آغاز وجود تا جایی که خدا می داند

اشتباهي كه همه عمر پشيمانم از آن

اعتمادي است كه بر مردم دنيا كردم

پيش از اين مردم دنيا دلشان درد نداشت؟

خودمانيم!!!...

زمين اين همه نامرد نداشت.

pursorkh-actor — Sat, 08 Sep 2007 15:01:03 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

باز هم سلام به همگی:

اول از همه فوت پدر مهناز عزیزم رو به ایشون تسلیت می گم و امیدوارم خداوند به ایشون و خانوادشون صبر عطا

کند.و بعد هم از همه ی شما که به این وبلاگ سر می زنید از صمیم قلب تشکر می کنم و باز هم ازتون خواهش

می کنم از داستان انتقاد کنید .از همهی دوست های جدیدم هم یک دنیا ممنون و معذرت می خواهم اگه به

وبلاگ افراد زیادی سر نمی زنم این واقعا به این معنی نیست که بهشون احترام نمی گذارم ولی متاسفانه

مشکلات زیادی دارم و همین داستان رو هم با هزار زحمت می نویسم .باز هم معذرت می خواهم و ازتون می

خواهم برای مینوی گلم دعا کنید .

قسمت سیزدهم داستان :

پوریا از دست خودش خیلی عصبی بود .رفت توی اتاقش و در و بست.و خوابید روی تختش.ساعت 9

شب بود .

ویالنم رو از گوشه ی اتاقم برداشتم و شروع کردم به زدن.۳-۴ روز دیگه به امتحان مونده بود ..پوریا در اتاق

را باز کرد .ویالن را آوردم پائین.

زل زده بود به من .گفت:بیا شام بخور و رفت سر میز .جرات نداشتم نرم.ویالن را گذاشتم کنار و رفتم سر

میز نشستم.پوریا هیچ حرفی نزد .سرم زیر بود و اشك توی چشمام جمع شده بود. .چند بار اومد حرف

بزنه ولی حرفشو خورد.4-5 دقیقه بعد گوشی پوریا زنگ زد.مهیار بود .یکی دیگه از کسایی که توی

مهمونی های مهران همیشه حاضر بود .اونشب مهمونی خونه ی مهیار بود چون دیگه مهمونی ها فقط

خونه ی مهران نبود.پوریا قبول کرد.و گوشی را قطع کرد.قرارشون ساعت 10 شب بود.اشک از گوشه ی

چشمام ریخت روی شیشه ی میز .پوریا با دستش سرم را آورد بالا. و صورتمو که خیس اشک بود نگاه

کرد.دستشو برداشت .سرمو زیر انداختم .آروم گفت:دیگه مشروب نمی خورم.سرم را گذاشتم روی میز و

زدم زیر گریه .دستاشو گذاشت رو شونه هامو سرم را بلند کرد .با دستش اشک هامو پاک کرد و

گفت:بهت قول میدم ساحل .دیگه مشروب نمی خورم.

تا 4-5 شب پوریا مشروب نخورد..توی این چند وقت .باران و حمید چند بار تماس گرفتند ولی دیگه نه من

جرات داشتم جلوی پوریا حرفی بزنم و نه پوریا همچین اجازه ای به من می داد .حمید وضعیت کارش

معلوم نبود و باران هم 1 امتحان دیگه داشت و بعد از اون هم مسابقات بستکتبالشون شروع می شد که

باید با بقییه بچه های دانشگاهشون که عضو تیم بودند به علاوه ی مربی شون می رفتند تهران و تا

وقتی که مسابقات تموم نمی شد یا نمی باختند بر نمی گشتند.

نیاز روحی پوریا از یک طرف و اصرار های مهران از طرف دیگه باعث شد که پوریا تصمیم به مصرف دوباره ی

الکل بگیره. ساعت 8 شب بود که پوریا لباس پوشیده بود تا بره خونهی یکی دیگه از بچه ها به

اسم .مجید .خودشم از عواقب مصرفش و اینکه ممکنه ماجرای اونشب تکرار بشه یکمی ترسید و لی

نمی تونست خودشو کنترل کنه.اومد توی اتاقم .داشتم چیز میز های کمدم را می ریختم بیرون تا شاید

یک کلید پیدا کنم ولی خبری نبود .وقتی پوریا در اتاق را باز کرد .روی زمین نشسته بودم.هول شدمو

سریع روم را برگردوندم.گفت:چیه؟ گفتم:هیچی. چند بار خواست حرف بزنه ولی نتونست.کلید اتاقم را

گذاشت روی میز و آروم گفت:اگه خواستی قفلش کن.

فهمیدم پوریا منظورش چیه.همونطور که بغض گلوم را گرفته بود گفتم:پوریا تو قول دادی .حرفی نزد و از

اتاقم رفت بیرون .سریع در اتاق را باز کردمو و گفتم که: پوریا تو به من قول دادی .داشت می رفت طرف در

سالن .رفتم دستشو محکم گرفتمو گفتم:پوریا تو قول دادی به من .تو رو خدا .جون مامان دسشو از

دستم محکم کشید بیرون و رفت توی حیاط و در سالن را قفل کرد .در زدم پوریا تو رو خدا نخور .پوریا چون

من .تو رو قران ولی پوریا رفت ازخونه بیرون در خونه را زد به هم .

رفتم توی اتاقمو درو بستم.روی تختم دراز کشیدم اشک توی چشمام جمع شده بود ولی بغضی که گلوم

را گرفته بود به من اجازه ی گریه نمی داد .حدودا یک ساعت گذشت.دیگه تحمل موندن توی اتاق را

نداشتم.رفتم جلوی تلویزیون نشستم .یکی دو ساعت بعد همون جا خوابم برد .با صدای .باز شدن در

سالن بیدار شدم.پوریا بود .ساعت 3 صبح بود .چشمامو آروم باز کردم .پوریا بود .همون لحظه یادم افتاد

که مشروب خورده .سریع از روی مبل بلند شدم.پوریا داشت نگاهم می کرد.از ترس خشکم زده

بود .پوریا در سالن را بست.دویدم طرفه اتاقمو درو قفل کردم.نفس نفس می زدم.گلوم خشک شده

بود .خیلی ترسیده بودم.4-5 دقیقه بعد رفتم روی تختم خوابیدم .حالم اصلا خوب نبود .می ترسیدم از

اینکه پوریا بتونه درو باز کنه.بلند شدمو روی تختم نشستم.دیگه نمی دونستم چه کار می تونم بکنم.تا

صبح روی تخت خشکم زده بود و خوابم نمی برد حدود ساعت ۹ صبح بود .از شدت خستگی سرم را به

دیوار تکیه داده بودم.چشمام می سوخت .سعی می کردم خوابم نبره ولی واقعا خسته بودم.و برای

همین 2-3 دقیقه بعد نا خود آگاه خوابم برد .و آروم روي تختم دراز کشیدم. این قضیه تا چند روزی ادامه

داشت و من هر روز ترسم نسبت به پوریا بیشتر میشد.هر وقت هم که در مورد مهران باهاش حرف می

زدم آخرش به دعوا ختم میشد .

تا چند روز وضع همین بود تا اینکه نوبت مهمونی ها رسید به پوریا پوریا هم توی رو در واسی با مهران

قرار گرفت و قبول .3 شب از مهمونی ها خونه ی ما بود .پوریا ناچارا قضیه ی مهمونی های دوره ای را

برای من گفت.و هر چقدر ازش خواهش کردم فایده ای نداشت.مهران جوری مغز پوریا را شست و شو

داده بود که بعضی وقتها می دیدم حتی به مهرا ن بیشتر خودشم اعتماد داره .این رفتار پوریا واقعا دیوانه

کننده بود .شب اول مهمونی ها بود .ساعت 7 شب بود و هنوز کسی نیومده بود .قرار بود همه 10 شب

بیاند .پوریا تا ساعت 8 داشت مرتب اینو تکرار می کرد که از وقتی مهمون ها اومدند به هیچ عنوان پامو

از اتاق بیرون نگذارم .ساعت حدود 8:15 بود .مهران زنگ خونه را زد ..مهران زودتنر از همه والبته خیلی

زودتر از قرار اومده بود.چون به قول پوریا خیلی با هم صمیمی بودند ..در خونه قفل بود برای همین پوریا

کلید را از اتاقش برداشت و رفت طرفه سالن

بلند شدم برم توی اتاقم گفت:اگه می خواهی بمون .مهران مثله داداشه خودته .گفتم: حرف دهنت را

بفهم .این عوضی یک آشغال بیشتر نیست .پوریا گفت: خفه رفتم توی اتاق و درو قفل کردم .

مهران اومد داخل و با پوریا تا ساعت 10 حرف زدند و مشروب خوردند .ساعت 10 بود که همه

اومدند .جمعا 10 نفری می شدند .صدای آهنگ را زیاد کرده بودند برای همین کمتر حرفهاشون را می

شنیدم.حالم از همشون بهم می خورد .توی اتاق نشسته بودم وگریه می کردم.ساعت حدود 3 بود همه

ی اونها به غیر از مهران رفته بودند.مهران و پوریا باز هم به مشروب خوردن ادامه دادند .ساعت 4 صبح

بود .پوریا روی مبل خوابش برده بود و .اینقدر مشروب مصرف کرده بود که هیچی نمی فهمید .با اون

صدای بلند آهنگ خوابیدن غیر ممکن بود .مهران خیلی عاقل تر و زیرک تر از پوریا بود .بیشتر حرف زده بود

تا بخواهد مشروب بخوره.مست بود ولی نه مثله پوریای ساده.مهران وقتی از خواب بودن پوریا مطمئن

شد صدای ضبط را کم کرد .رفت توی دستشویی یه آبی به صورتش زد.توی اتاق نشسته بودم و خوابم

نمی برد.نیم ساعتی می شد که صدای پوریا نمی شنیدم ولی صدای قدم های مهران را چرا.خواستم

درو بازکنم ولی ترسیدم که مهران نرفته باشه.از سوراخ در نگاه کردم .پاهای مهران را دیدم که داشت

می اومد طرفه اتاقم .دستگیره ی در را آورد پائین تا درو باز کنه ولی من قبلا درو بقفل کرده بودم .ترسیده

بودم .مهران ول کن نبود .رنگم مثل گچ سفید شده بود.دستهام می لرزید و نمی دونستم باید چه کار

کنم.مهران دوباره دستگیره ی درو کشید.مرتب می کشید .داشتم از ترس می مردم.با دستش زد به درو

گفت:خانومی.در رو باز نمی کنی .اینقدر شکه شده بودم که بی اختیار اشک می ریختم .نمی تونستم

حرف بزنم زبونم از ترس بند اومده بود .مهران مرتب در می زد .و داشت قفل درو از جا میکند.نمی

فهمیدم.چرا پوریا کاری نمی کنه.نمی دونستم چه کار کنم .زل زده بودم به قفل در که مهران داشت از جا

میکندش .گفت:درو باز کن.باز کن به نفعته می دونم اون تویی.ساحل .....باز کن .....دیگه داشت قفل در

کنده می شد .داد زدم :پوریا ..تو رو خدا بیا ....پوریااااااااااااااااااااااااا

ولی فایده نداشت پوریا اینقدر زیاده روی کرده بود که به این راحتی ها بیدار بشو نبود .گفت:ساحل باز

کن بیام تو.گفتم:خفه شو کثافت.گفت:بگذار بیام تو ....به زبون خوش بیا درو باز کن..ساحل به نفعته....

درو باز کن یک جوری با هم کنار می آییم....گفتم:آشغال هرزه گمشو .گفت:خوب .باشه .باز نکن .بالاخره

که بازش می کنم......مهران مرتب داشت دسته درو می کشید پائین.2-3 دقیقه گذشت ولی در باز

نشد.قلبم تندتند می زد.از ترس داشت نفسم بند می اومد .گفت:خانومی بیا این درو باز

کن ....بیا ...اذیت نکن...اذیت کنی اذیت می کنمو ... درو باز کن .با پاهاش محکم می کوبید به

در ...گفت:باشه .الان بازش می کنم ..رفت دنبال یک پیچ گوشتی بگرده .واقعا نمی دونستتم چی کار

کنم .چاره ای نداشتم به جز اینکه تختمو بکشم طرفه در .ولی کشیدن تخت به این ساده گی ها

نبود .مهران هنوز داشت دنبال پیچ گوشتی می گسشت .شروع کردم به کشیدن در .خیلی سنگین

بود .نفس نفس می زدم .نمی تونستم جلوی گریمو بگیرم .دستام دیگه توان نداشت .خسته شده بودم

و داشت قلبم تند تند می زد .مهران پیچ گوشتی را پیدا کرد و و اومد طرفه اتاقم .پیچ گوشتی را کرد

داخل سوراخ در . داشت به قفل ور می رفت .خیلی ترسیده بودم .صورتم عرق کرده بود .دوباره بلند شدم

و تخت را هول دادم خیلی سنگین بود .دیگه نفسم بالا نمی اومد .داشتم هول می دادم و جیغ می

کشیدم .پوریاااااااااااااااااااااا تو را خداااااااااااااااااااااااا قفل در دیگه داشت کم کم باز می شد .

دیگه توان هل دادن نداشتم .گریم افتاده بود و هق هق می کردم .بالاخره تونستم تخت رو به در تکیه

بدم.همون وقت مهران قفله درو باز کرد .و خواست درو باز کنه که گیر کرد به تخت .داد زد :کثافت آدمت

می کنم.ساحل بیا این درو باز کن .بازش کردم بیچارت می کنمو .فقط گریه می کردم.داشت درو هل می

داد .خیلی نمی تونست هل بده .به هر حال اون هم مشروب خورده بود .گفت :عوضی بیا این درو باز

کن .گفتم:کثافت آشغال خفه شو .مهران داشت هول می داد و تخت کم کم می اومد طرفه من و از در دور

می شد .مهران از یک طرف هول می داد و من از طرفه دیگه .خیلی خسته شده بودم .گلوم خشک

خشک شده بود .تنها چیزی که توی اتاق قابل تکون دادن بود میز کامپیوترم بود .شروع کردم به هول

دادن .سنگین بود و نمی تونستم هولش بدم .دیگه دستهام نمی تونست هل بده.به هر زحمتی

بود .میزو تکیه دادم به تخت .دیگه مهران نمی تونست درو باز کنه.داشتم از ترس دیونه می شدم.دستام

به شدت می لرزید.گریه می کردم .مهران دست بردار نبود .ولی دیگه نتونست هل بده.خسته نشست

پشت در و گفت:درو باز کن.داشت با مشتش محکم از عقب می کوبید به درو می گفت:این در لعنتی رو

باز کن.گفت:بالاخره که من حساب تو رو می رسم.داشتم از ترس می لرزیدم.پاهام یخ کرده بود .و رنگ

لب هام سفید شده بود .چشمامو دوخته بودم به در .گفت:ساحل درو باز کن . ساحل کاریت ندارم باز

کن.گفتم:خفه شو عوضی .

مهران دست بردار نبود .تا ساعت 5:30 صبح.ک دیگه خوابش برد.چون اون هم کم مشروب نخورده

بود .توی اتاق از ترس خشکم زده بود .داشتم روانی می شدم .پاهامو می کشیدم روی هم .دستامو

بهم می مالیدم.با تمام وجود داشتم ترسو حس می کردم..ساعت 10 صبح بود که پوریا در اتاق رو زد و

گفت:ساحل پاشو دیگه .بیا صبحونه.چشمام داشت از شدت خستگی می سوخت .پوریا گفت:ساحل

درو باز کن.همون وقت تصمیم خودمو گرفتم. پوریا گفت :ساحل باز کن درو .گفتم:برو من الان می

آم .مطمئن بودم که مهران هنوز نرفته.صدای حرف زدنش با پوریا را می شنیدم.میز کامپیوتر و تخت را با

هزار زحمت کشیدم اون طرف .روسری مو سرم کردمو و در اتاق را باز کردم .مهران و پوریا توی آشپزخونه

سر میز نشسته بودند .حرف زدن با پوریا هیچ فایده ای نداشت .یک راست رفتم توی

دستشویی .صورتمو شستم . جوری که گریه کردنم پیدا نباشه .روسریم را کشیدم جلو و در دستشویی

را باز کردم .واقعا می ترسیدم ولی چاره ای نداشتم .رفتم توی آشپزخونه و سلام کردم .مهران خیلی

مودبانه گفت:صبح بخیر .پوریا گفت:بشین راحت باش.راستی امشب یکم دیر می ام . نشستم سر

میز .دستهام داشت می لرزید .قاشق چایخوریم را انداختم روی زمین.دولا شدم قاشق را برداشتم و

رفتم سر ظرفشور تا بشورمش .چاقو را از جا کاردی برداشتم و کردم زیر آستین لباسم .رفتم پشت

مهران .دستهام می لرزید از مهران و واکنش پوریا واقعا می ترسیدم ولی چاره ای نداشتم .سریع چاقو را

گذاشتم زیر گلوی مهران و گفت :کثافت همین الان پاشو گمشو بیرون.مهران گفت:اااا.پوریا سریع از روی

صندلی بلند شد و گفت:چی کار می کنی .گفتم:"تو خفه شو .ببند اون دهنت را .پوریا از دستم خیلی

عصبانی شده بود .داشت به قول خودش آبروش جلوی مهران میرفت.گفت:ساحل خجالت بکش .چاقو را

روی گلوی مهران فشار دادمو گفت:بلند شو .مهران از ترسش از روی صندلی آروم بلند شد .پوریا

گفت:دیوونه داری چی کار می کنی اومد بیاد جلو .گفتم:به قران یک قدم بیای جلو می زنم .پوریا سر

جاش واستاده بود .چاقو را گذاشتم به کمر مهران و گفتم:راه بیفت عوضی .مهران تا نزدیک در

رفت .همون وقت پوریا سریع زد زیر دستم.چاقو از توی دستم افتاد زمین.داشتم از ترس سکته می

کردم .پوریا داشت با عصبانیت تموم بهم نگاه می کرد .مهران خودشو جمع و جور کرد و از سالن رفت

بیرون .پوریا گفت:کجا و رفت توی حیاط تا مهران را راضی کنه برگرده ولی مهران گفت:نمی خواهم

خواهرت را اذیت کنم.اصلا اگه می گفتی از من خوشش نمی آد نمی اومدم.پوریا گفت:نه بابا .نمی دونم

یک دفعه چش شده.مهران گفت:نه .تو بیا بریم خونه ی ما .ظهر بهزاد و حامد هم میآند.بیا

بریم .خونه .پوریا از دستم خیلی عصبانی بود .به مهران گفت:صبر کن .می رسونمت .مهران

گفت:نه .ماشین را آوردم.تو بیا با من بریم.از اون طرف شب میریم خونه ی کامیار.پوریا گفت:به خدا

شرمنده نمی دونم این یک دفعه چش شد .تو برو من هم می آم.مهران دستشو گذاشت رو شونه ی

پوریا و گفت:مهم نیست.پیش میآد دیگه.خودتو ناراحت نکن و رفت و به پوریا گفت :منتظرتم .دویدم توی

اتاقمو درو قفل کردم.پوریا گفت:ساحل بیچارت می کنم.بگذار بیای بیرون .دعا کن مهران ناراحت نشده

باشه و گرنه من می دونمو تو . رفت از خونه بیرون و درو قفل کرد .از اتاقم اومدم بیرون .داشتم گریه می

کردم.دیگه حالم داشت از همه چیز بهم می خورد..رفتم اتاق پوریا را زیر و رو کردم تا شاید یک کلید پیدا

کنم ولی فایده ای نداشت .همه ی چیزهاش روی زمین ریخته بودم.اما از کلید خبری نبود .ساعت 6 بعد

از ظهر بود .اتاق باران دیگه تنها امیدم بود.همهی اتاق را ریختم بهم .همه جا را گشتم تا بالاخره توی

یکی از جیبهای یکی از کیف هاش .یک کلید پیدا کردم.باران عادت داشت به کلید گم کردن .و یادش

میرفت کلید هاشو کجا گذاشته .کلید را برداشتم .واقعا خدا را شکر می کردم.سریع رفتم توی

اتقاقم.مانتو مو پوشیدمو و روسریم را سرکردم .کیفم را برداشتم .کیف پولمو گذاشتم توش .و از توی

کشوی میزم کارت تلفن برداشتم.و رفتم توی حیاط در خونه رو باز کردمو رفتم بیرون.شاید 2-3 هفته ای

می شد پامو بیرون نگذاشته بودم.کلید را گذاشتم توی کیف پولمو و دویدم طرفه خیابون .تا تلفن عمومی

2 ایستگاه فاصله داشتیم .همون وقت اتوبوس واستاده بود .با اتوبوس خیلی سریع تر از پای پیاده

میرسیدم .با اینکه اتوبوس خیلی شلوغ بود سوار شدم .

دو تا ایستگاه بعد پیاده شدم.بلیط را دادم و دویدم طرفه تلفن عمومی .دستمو كردم توي كيفم تا كيف

پولم را در بيارم ولي نبوى كيفم را از شونم آوردم پائین و با دقت توش را گشتم ولي خبرى نبود كه

نبود .خيلي ترسيده بودم.همون وقت يك خانومي از كنارم ردشد گفتم:ببخشيد كارت تلفن

دارید؟؟گفت:نه گفتم:موبايل؟گفت:نه ولي اگه بخواهي سكه دارم گفتم:نه ممنون خيابان خیلی خلوت

بود.دور و برم را نگاه کردم کسی نبود .همون وقت یک پسری با سر و وضعی که واقعا قابل قبول نبود از

کوچه اومد بیرون.واستادم تا به من برسه.گفتم:ببخشید آقا می شه با موبایلتون یک زنگ بزنم

گفت:هنوز نیومده؟گفتم:کجا؟گفت:سر قرار .عصبانی شدم .گفتم:برات متاسفم و رفتم اون طرفه خیابون

تا با اتوبوس برگردم و پول بردارم.اتوبوس نبود اخه انروز جمعه بود .و اتوبوس خیلی دیر می آمد .5 دقیقه

صبر کردم ولی خبری نشد .تصمیم گرفتم پیاده برگردم.دویدم طرفه خونه و 15 دقیقه بعد رسیدم سر کوچه

نفس نفس می زدم.رفتم داخل کوچه که نگاهم به پاترل پوریا افتاد .داشتم از ترس می مردم .واقعا نمی

دونستم چه کار کنم.دویدم طرفه ایستگاه سر کوچه .همون وقت یک اتوبوس رد شد .سریع خودمو

رسوندم بهش و سوار شدم .رنگ و روم پریده بود.از یکی از خانوم های که توی اتوبوس بودند یک تلفن

گرفتمو زنگ زدم به حمید .اما گوشی اش خاموش بود .زنگ زدم به گوشی باران ولی ماله اون هم

خاموش بود.چون سر کلاس بود. خجالت می کشیدم ولی چاره ای نبود زنگ زدم به خابگاه ولی یادم

افتاد که چند روز پیش خودش گفته بود تلفنهاشون قطعه .گوشی را دادم به صاحبش.خیلی می ترسیدم

ولی نمی دونستم باید چی کار کنم .توی اتوبوس نشسته بودم .سرم را از پهلو تکیه داده بودم به

شیشه ی اتوبوس .نگاهمو دوخته بودم به تیر های چراغ برقی که یکی از کنار هم می گذشتند .یاد

اتفاقاتی افتاده بودم که توی این چند وقته افتاده بود .وقتی یاد کتک های که از پوریا خورده بودم و رفتار

صبحم با مهران می افتادم واقعا جرات برگشتن را نداشتم .اشک از گوشه ی چشمم ریخت روی شیشه

ی اتوبوس .خیلی خسته بودم .چشمامو آروم گذاشتم روی هم .با صدای پیرزنی که می گفت:دخترم

ایستگاه آخر چشمامو آروم باز کردم .هوا تاریک شده بود .اشک توی چشمام جمع شد .از روی صندلی

اتوبوس بلند شدم و آروم پله های اتوبوس را رفتم پائین.ساعت 9 بود. .باورم نمی شد .خیلی دور شده

بودم.اومده بودم اون سر شهر .اتوبوس حرکت کرد.چشمم به اتوبوسی افتاد که روش نوشته شده

بود ."طرح شبانه" دویدم اون طرفه خیابون .دیگه به جز یک بلیطی که توی جیب کیفم بود .چیز دیگه ای

نداشتم. با صدای دلخراش ترمز ماشین چشممو از اتوبوس برداشم و روم را برگردوندم .یک مردی تا نیمه

از ماشین پیاده شده بود .داد زد :معلوم هست حواست کجاست؟ .سریع به خود اومدم توجهی نکردمو

دویدم طرفه اتوبوس و سوار شدم.اتوبوس امن ترین جا برای موندن بود .دوباره از یک نفر موبایلشو گرفتم

و شروع کردم به زنگ زدن ولی این بارهم کسی بر نداشت .یک نگاه به بیرون انداختم .هوا تاریک تاریک

بود .تصمیم خودمو گرفتم.زنگ زدم به گوشی مینا ولی جواب نداد .زنگ زدم خونه ی مینا ولی سعید

گوشی را برداشت .سعی کردم نفسم را تو سینم حبس کنم تا سعید متوجه ی نفس نفس زدن هام

نشه.سعید گفت :الو ؟گفتم:سلام .ساحل هستم.

گفت:سلام .حالتون خوبه ؟داداش چطوره؟

گفتم:همه خوبند مینا جان هست؟گفت:نه .کاریش داری؟گفتم:موبایلشو جواب نمی ده

گفت:لابد طبق معمول یادش رفته.اگه کاری داری بگو بهش می گم .

واقعا نمی تونستم بهش بگم .هر چقدر فکر کردم دیدم نمی تونم چیزی بگم .شماره ی دفتر کار حمید را

فراموش کرده بودم.گفتم:می شه شماره دفتر حمید را بدید ؟گفت:بله .....گوشی ....(سعید خودشم

چند وقت اونجا کار می کرد و شماره را داشت) از یکی از زن ها خودکار گرفتم و شماره را نوشتم و از

سعید خداحافظی کردم.با اینکه روم نمی شد ولی زنگ زدم به دفتر کار حمید .یک آقایی گوشی را

برداشت گفتم:ببخشید با آقای حمید بقایی کار دارم .گفت:نیستندشون .سر معدن هستند

گفتم:ببخشید تا کی طول می کشه؟گفت:معلوم نیست .فکر نکنم .حالا حالا ها تموم شه .گفتم:ممنون

و گوشی را قطع کردم.اشک توی چشمام حلقه زده بود .خانومی که موبایل ماله اون بود داشت چپ چپ

نگاه می کرد توجهی نکردمو زنگ زدم به باران ولی گوشی را برنداشت .خاموشش کرده بود .و یادش

رفته بود روشنش کنه.دیگه کلافه شده بودم.گوشی را دادم به همون خانومه واز تشکر کردم .میله ی

اتوبوس را گرفته بودم.از شدت ناراحتی نمی دونستم چی کار کنم نمی دونستم وقتی رسیدیم به

ایستگاه آخر باید چی کار کنم.توی همین افکار بودم که به خودم اومدم .2-3 ایستگاه دیگه به خونمون

نمونده بود.همون ایستگاه پیاده شدم.مرتب خودمو سرزنش می کردم که چرا همه ی پول و کلید و کارت

و بلیط را تنها توی کیف پولگذاشته بودم.

هر چقدر فکر می کردم جرات اینکه به خونه برگردمو نداشتم چون قطعا با استقبال گرم پوریا مواجه می

شدم.روی سکوی یک مغازه ای که بسته بود نشسته بودم.اشک توی چشمام جمع شده بود.ولی

تویس اون شرایط بهتر بود گریه نمی کردم. همون وقت صدای یک پسری را شنیدم که گفت:نه انگار

راست راستی این آقا قصد اومدن نداره .سرمو آوردم بالا همون پسری بود که اول از همه ازش مبایل

خواسته بودم.کیفم را برداشتم و دویدم اونطرف خیابون .اونجا به خاطر مغازه ها و پاساژ های خیلی

زیادش شلوغ بود اونروز هم که جمعه بود و شلو غ تر از همیشه.توی جمعیت خودمو گم کردم گرسنه و

تشنه بودم و البته خیلی خیلی خسته .همینطور راه می رفتم و سرم را به سختی بالا گرفته بودم .چون

اگه حتی برای چند ثانیه از فرط خستگی سرم را پائین می انداختم با تنه هایی که میزدند مجبور می

شدم دوباره سرم را بالا بگیرم.

یک ساعتی گذشت فقط جلوی مغازه ها راه می رفتمو و سعی می کردم خودمو به زن هایی که احتمالا

با شوهر یا بچه هاشون اومده بودند خرید نزدیک کنم تا کسی نفهمه یک دختر تنها داره شاید 60-70 متر

را در عرض یکی دو ساعت مرتب قدم می زنه .واقعا نمی دونستم چی کار کنم .کم کم داشت جلوی

مغازه ها خلوت می شد ساعت 10:30 شب بود .یکی دوتا از پاساژ ها تعطیل شده بودند .مشتری ها

کم شده بودند و مغازه ها هم کم کم داشتند جمع و جور می کردند .وارد یکی از مغازه های که فروشنده

ی مسنی داشت شدم.فروشنده ی مغازه گفت:بفرمائید .گفتم:میشه یک تماس بگیرم؟گفت:بله

تلفنشو از پشت سرش گذاست روی میزو و گفت:بفرمائید .دوباره شماره ی حمید و باران و مینا را گرفتم

ولی کسی برنداشت .زنگ زدم به خونه ی مینا تا ببینم شاید برگشته باشه ولی کسی گوشی را

برنداشت .مینا از صبح یادش رفته بود گوشیش را ببره .ساعت 5-6 عصر هم برادرش اومده بود از مطبش

برده بودش خونه ی خودش و بعد از تلفن من هم زنگ زده بودند به مهران تا اون هم بره خونه ی متین

برادر مینا.خونه ی برادر مینا خیلی دور بود و مینا کم به برادرش سر میزد برای همین اگه هر چند وقت یک

بار میرفت اونجابه این زودی ها بر نمی گشت .دوباره زنگ زدم ولی کسی گوشی را برنداشت.تنها امیدم

را از دست داده بودم.گوشی را گذاشتم و از مغازه اومدم بیرون خیابون خیلی خلوت شده بود .یک نگاه به

ساعتم کردم ساعت 11:15 بود .وقتی به خودم اومدم دیگه ساعت 12 بود .پاهام خیلی خسته شده

بودند .دیگه مغزم کار نمی کردم.رسیده بودم نزدیک یک آب سر د کن.یکم آب خوردم و به راهم ادامه دادم

پیاده رو ها تاریک بود و بخاطر درخت های زیادی که توش بود .خیلی از توی خیابون پیدا نبود .ساعت

12:45 شب بود .دیگه خیلی کم ماشین رد می شد .رفتم توی خیابون و از کنار اون راهمو ادامه دادم .از

پشت سرم صدای یک موتور را شنیدم که چند تا پسر روش بودند و می خندیدند .

قدم هامو تند تند کردند .از کنارم رد شدند یک نفس راحت کشیدم .ولی دوباره برگشتند و این بار از نیم

متری پاهام رد شدند همون وقت سریع دور زدند و یکیشون محکم دستشو زد به شونم.دیگه داشتم از

ترس سکته می کردم .یکیشون گفت خانومی کجا می ری؟.گفتم:خفه شو .

همون وقت یک تاکسی که شاید آخرین مسافرشو به مقصد رسونده بود واستاد .از ماشین پیاده شدو و

اون موتوری را رد کرد رفت مردی 30-40 ساله بود .یک نگاه به سر تا پام کرد و گفت:مشکلی پیش

اومده؟از دست من کاری بر می آد ؟گفتم:نه خیلی ممنون .دستتون درد نکنه .گفت:اینجا محیط خوبی

نداره بهتره هر چه زودتر برید .ازش تشکر کردمو رفتم توی پیاده رو .هر لحظه داشت ترسم بیشتر می

شد ساعت 2 بود .دیگه شاید توی هر یک ربع یک ماشین رد می شد.یک ماشین واستاد کنارم. یک

پسره 18-19 ساله بود .گفت: بپر بالا خانومی. حتی روم هم برنگردوندم .همونطور که سرم زیر بود به

راهم ادامه دادم .با ماشینش آروم می اومد دنبالم گفت:انگار خیلی عجله داری.بیا بالا ناز نکن .قلبم

داشت تند تند می زد.دستهام یخ کرده بود .نمی دونستم چی کار کنم .گفت:بیا بالا .بیا دیگه.پیش ماهم

بد نمی گذره.لعنتی ول کن نبود. تا اینکه یک ماشین دیگه جلوش واستاد .یک پسری 29-30 ساله از

ماشین پیاده شد . و با هم دست به یقه شدند. اون رو ردش کرد رفت .دویدم طرفه خونه ای که تازه

داشتند سقفشو می زدند .تقریبا تاریک بود .تکیه دادم به یکی از دیوار هاش .جوری که دیگه پیدا

نبودم.نفس نفس میزدم .سرم را گذاشته بودم روی زانو هام.خیلی خسته شده بودم.از شدت ترس

حتی نمی تونستم گریه کنم.با صدای اون مرد 30 ساله سرم رو آوردم بالا. گفت:کیف کردی؟

یکم مکث کرد و گفت:خوب حالا می مونه تشکر

از ترس زبونم بند اومده بود .لبام خشک شده بود و زل زده بودم بهش به این فکر می کردم که چی می

شه .بغض گلوم را گرفته بود .نفس هام تند تند می زد .گفت:چته؟چرا ترسیدی؟

می خواهیم یک عشق و حالی بکنیم بده؟گفتم:خفه شو کثافت .گفت:اااا.حالا شدم کثافت .بد کردم دو

دقیقه پیش از دست اون بچه سوسول نجاتت دادم . چشمام افتاد روی زمین .اجری را که روی زمین.پر از

آجر های بلا مصرف تکه تکه شده بود .داشت می اومکد جلوتر .خیلی می ترسیدم .ولی چاره ای

نداستم آجر رو برداشتم و گفتم:جرات داری بیا جلو .گفت:من جرات ددارم ولی تو رو فکر نمی کنم .نفس

نفس می زدم .گفتم:بیا.بیا جلو تا نشونت بدم .داشت می اومد جلوتر .داد زد:به خدا می زنم

ها.توجهی نکرد داشت می اومد جلوتر .آجر را پرت کردم طرفش و برای یک لحظه چشمامو بستم .وقتی

چشمامو باز کردم .دیدم آجر به کتفش خورده بود .از شدت درد وی زمین نشست و آروم

گفت:کثافت .دویدم از ساختمون بیرون همونطور که با دستش کتفش را گرفته بود دوید دنبال من .فقط

می دویدم .و اون هم دنبالم .رفتم توی یکی از خیابون های دیگه .صدای قدم هاش رو که داشت دنبالم

می اومد می شنیدم .دیگه راهی نمونده بود داشتم عقب عقب میرفتم که پام پیچ خورد و افتادم توی

یکی از گودی های کنار شمشاد ها .پام خیلی خیلی دردگزفت طوری که ناخودآگاه اشک توی چشمام

جمع شد .شمشاد ها بهترین جا برای قایم شدن بود. آرو رفتم وسط اونها .به خاطر درد شدید کتفش

یکم از من عقب مونده بود .جلوی دهنم رو با دستم گرفته بودم تا نفس نفس زدن ها م اونو متوجه من

نکنه.شمشاد ها خیلی تیغ داشت و داشت توی بدنم فرو می رفت .آستین مانتوم گیر کرده بود به یکی

از شاخهای بالایی و ممکن بود اون ببینه .با دستم خواستم جداش کنم ولی بد جوی گیر کرده

بود .دوباره سعی کردم. خون دستم ریخت روی گو نه هام .دستم به شاخه ها گیر کرده بود و بد جوری

زخم شده بود .تیغ ها داشت توی صورتم فرو می رفت اومدم یکم جامو عوض کنم که اون اومد توی

کوچه .داشت نفسش بند می اومد . دنبالم می گشت .یکم رفت جلو و لی پیدام نکرد .از صدای قدم

هام که یکدفعه قطع شده بود حدس میزد که همون جاها باشم برای همین همون جا واستاد .قلبم تند

تند می زد .پام واقعا درد می کرد .خیلی خیلی زیاد..واقعا با تمام وجودم می ترسیدم .دندون هامو روی لبم فشار می دادم .گفت:کدوم گوری رفتی لعنتی؟

داشت از سر خیابون توی کوچه ها پشت ماشین ها و گاها لای شمشاد ها رونگاه می کرد.گفت:بیا

بیرون .بیا و گرنه پیدات کنم زندت نمی گذارمو مثله بچه آدم بیا بیرون .بیا سعی می کنم

ببخشمت .بیا ..........

از ترس داشتم با دندون هام بازو هامو گاز می گرفتم .دیگه کم کم داشت به شمشادی که لابه لاش قایم

شده بودم نزدیک می شد.فقط داشتم دعا می کردم .همون وقت یک ماشین گشت داشت رد می

شد .به سر و وضعش که نگاه کرد بهش مشکوک شد .پیاده شد تا بگرددش .به خاطر بوی مشروبی که 2

-3 ساعت پیش خورده بودو حرکتهاش که نشون می داد مست شده.با خودشون بردندش.با احتیاط از

لای شمشاد ها سرم رو آوردم بیرون .خوب دور و برمو نگاه کردم .وقتی مطمئن شدم .کسی نیست.کامل

از بین شمشاد ها اومدم بیرون . صورتم خیلی می سوخت .دستمو آروم کشیدم روش .خونی شده

بود .چون تیغ ها بد جوری توی صورتم فرو رفته بودن .وضع دستام هم بهتر از اونها نبود ..دویدم تا شاید به

مغازه ای که شبانه روزی باشه برسم تا با تلفنش زنگ بزنم مینا چون قطعا تا 2 شب برگشته بود .پاهام

خیلی درد می کرد .درست نمی تونستم بدوم .بالاخره چراغ یک مغازه روشن بود...رفتم طرفه

مغازه .رفتم داخل یک مرد 40-50 ساله بود .خیلی بد اخلاق و جدی .مغازه بزرگ بود و اون مرد انتها ی

مغازه نشسته بود و به من نگاه می کرد .توی چشمام اشک جمع شده بود .گفتم:سلام.میشه یک

زنگ بزنم.و داشتم می رفتم طرفش.از جاش بلند شد .به سر و ضع و طرز راه رفتنم که نگاه کرد اومد و

گفت:برو بیرون من حوصله درد سر ندارم.گفتم:تو رو خدا فقط یک زنگ .گفت:برو بیرون .گریه کردمو ازش

خواهش کردم ولی فایده ای نداشت .هلم داد از مغازش بیرون .دوباره رفتم داخل مغازه و گفت:تو رو قران

.1 دقیقه بیشتر اینجا نمی مونم ولی عصبانی شد و پرتم کرد از مغازش بیرون .محکم خوردم روی

زمین .درد پام شدید تر ده بود به اضافه ی دستم مه خیلی بد جور خورده بود به زمین.به سختی بلند

شدم.اشک هامو پاک کردمو راه افتادم به یک پارک رسیدم .اول فکر کردم نگهبانی داره ولی پارکش

کوچکتر از اون چیزی بود که بخواهد نگهبانی داشته باشه. .کنار پارک چند تا ماشین پارک شده

بود ..رفتم طرفه آب سردکن تا زخم هامو بشورم و یکم آب بخورم .دولا شدم یکم آب خوردم و دست و

صورتمو شستم.با صدای خنده ی چند تا دختر و پسر سرم رو آوردم بالا داشتند با هم می گفتند و می

خندیدند و می رفتند طرفه ماشین هاشون .سر و وضع همشون افتضاح بود بود .چاره ای نداشتم .رفت

نزدیک یکی از دختر ها و گفتم:می شه 1 دقیقه موبایلتون را بدید .به من یکم نگاه کرد و موبایلو داد

دستم و گفت:زود باش باید برم.گفتم:الان .شماره ی مینا را داشتم می گرفتم که یکدفعه ماشین پلیس

از یکی از کوچه ها پیچید داخل خیابون.سریع موبایلو از دستم کشید و دوید ولی پلیس ها سریع از

ماشین پیاده شدند.و به جز یکی از پسر ها کس دیگه ای نتونست در بره .دیگه مغزم کار نمی کرد .هر

چه قدر قسم خوردمو خواستم براشون توضیح بدم که من با اون ها نبودم فایده ای نداشت.اصلا نمی

گذاشتند حرف بزنم.تا هم که داد می زدم . فوش می دادند.بالاخره ماشین هایی که همون پلیس ها با

بیسم خبر کرده بودند اومدند .همون وقت علی (41ساله ) با ماشینش واستاد تا تماشا کنه

(علی:همسایه ی چند خونه اون ور تر ما .حمید رو می شناخت.ذاتن دلش می خواست همه جا سرک

بشه البته آدم بدی نبود.تهران کار می کرد و معمولا جمعه ها یا شنبه ها می اومد اصفهان و تا 2 روز

پیش خانوادش بود و دوباره می رفت .).دختر ها را کردند توی یک ماشین و پسر ها توی یک ماشین

دیگه.چشمش به من افتاده بود .از ماشین پیاده شد.ولی من اینقدر هول کرده بودم که متوجه حضورش

نشدم.رفت پیشه پلیس و گفت:که منو می شناسه و از این حرفها ولی پلیسه آدرس پاسگاه رو داده بود

و گفته بود با شناسنامه و سند بیاند اونجا. .اشک توی چشمام جمع شده بود اگه پلیس ها می

فهمیدند چی می شد .پوریا زندم نمی گذاشت .حالم خیلی بد بود .خیلی زود رسیدیم پاسگاه .مارو

پیاده کردند و با چند تا از نگبانها فرستادند طبقه ی بالا .رفتم بالا پشت در نشستندمو و یکی یکی

فرستادند داخل .خیلی هول کرده بودم.دستامو توی هم فشار می دادم.بالاخره سرباز منو فرستاد

داخل .یک مرد 50-55ساله بود .که پشت میز نشسته بود .سرش رو آورد بالا یکم نگاهم کرد و

گفت:اسمت چیه؟ تو مهمونی چی کار می کردی؟

گفتم:من با اونها نبودم همینطوریتوی پارک قدم می زدم.گفت:ساعت 2 نصفه شب قدم می زدی ؟

سرم را نداختم زیر .گفت:خونتون کجاست؟حرفی نزدم .تلفن را گذاشت یکم جلوتر و گفت:بشین شماری

خانوادتو بگیر .زل زده بودم به چشماش .گفت:چرا منو نگاه می کنی ؟کاری را که گفتم بکن.دستام می

لرزید .نشستم روی صندلی .پاهام یخ کرده بود .تلفن را برداشتمو شماره مینا را گرفتم.همون وقت

صدای سربازه دم در بلند شد که دادمی زد:کجا؟تلفن چندتا بوق زد .سعید گوشی را برداشت .صدای باز

شدن در بند دلمو پاره کرد سریع رومو برگردوندم .پوریا بود .خیلی سریع گوشی را گذاشتم روی تلفن و از

جام بلند شدم.پوریا خشکش زده بود و زل زده بود به من.از ترس دیگه نفسم بالا نمی اومدم.رنگم مثله

گچ سفید شده بود .دستام می لرزید .مر گفت:شما این خانوم را می شناسید .پوریا به خودش

اومد .همونطور که به من خیره شده بود سرش را تکون داد و گفت:آره .میشناسمش .رفت طرفه میز

سرهنگ و شناسنامه ی خودمو خودشو و سند خونه رو از تو کیفش در آورد و گذاشت روی میز .و

گفت:برادرشم. .دستام می لرزید .زل زده بودم به پوریا .زبونم بند اومده بود .سرهنگه یک برگه از لای

یکی از پوشه های روی میزش در و گفت:بیا امضا کن و خودکار رو داد دستم.پاهام و دستام ی

لرزید .خودکار توی دستم تکون می خورد.زل زده بودم به پوریا هیچ وقت اینقدر عصبی ندیده بودمش

نگاهش را نداخت روی برگه ی تعهد .پلیسه دستشو گذاشت روی گوشه ی برگه و گفت:اینجا را امضا کن.

پایان این قسمت

از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه

انداختند،ازهمان روزی که با شلاق و خون

دیوار چین را ساختند،

آدمیت مرده بود، گرچه آدم زنده بود

(فریدون مشیری)

خدایا به هر که او را دوست میداری بیاموز عشق از زندگی

برتر است و به هر که او را دوست تر می داری بچشان

دوست داشتن از عشق برتر .

(دکتر شریعتی)

دنيا را بد ساخته اند... کسي را که دوست داري،

تو را دوست نمي دارد. کسي که تو را دوست دارد ،

تو دوستش نمي داري اما کسي که تو دوستش داري

و او هم تو را دوست دارد به رسم و آئين هرگز

به هم نمي رسند و اين رنج است . زندگي يعني اين .

(دکتر شریعتی)